وحی

@بی‌تـا سر گرم ِ به خود زخم زدن در همه عمرم / #داریوش

با گیسوان آشفته با هر دو دست زانویش را بغل کرده بود ؛ با یک هندز فری ؛

نمی دانستم چه چیز در گوشش زمزمه میشود ؛ ؛ لبریز گشته بود از سکوت ؛

گاه سرش را پایین می انداخت میان ِ دو پاییش شروع می کرد آرام آرام اشک

ریختن ؛ بر گونه هایش جاری می گشت ؛ قطرات ؛ زن بود بغضش را از بیرون می

شکست ؛ از درون می لرزید گویی که تب کرده باشد ؛ آری تب کرده بود از

عشقی که گاه گاه برایش اشک می ریخت ؛ سیگارش را بیرون آورد ؛ چند ثانیه

به من خیره شد ؛ پرسید فندک داری ؟ در جوابش آروم گفتم ترک کرده ام ؛

مشغول ِ مرور زندگانیَ م بودم گفت بی مقدمه گفتم سیگار ها خاموش لدّفن ؛

خطر مرگ ... ! . پوز خندی زدُ گفت میتونی واسم فندکی پیدا کنی ؟ بدون اینکه

حرفی بزنم بلند شدم ؛ صد قدم آنورتر مردی زار زار اشک میریخت و سیگار دود

میکرد ؛ سیگار دود نمی کرد خود را دود میکرد . ببخشید فندک سراغتان است ؟

بدون هیچ توجهی فندک را بر داشتم ؛ وقتی برگشتم دخترک بر روی شاملو

افتاده بود و اشک میریخت ؛ آرام بلندش کردم ؛ بعد از آروم شدنش سیگار را

روشن کردم ؛ چند کام خودم زدم ؛ بعد از چند ماه ؛ انگار روح ِ دوبار دمیده شده

باشد ؛ شیرین بود ؛ بعد چند کام دادم بهش ؛ انگار کودکی را از کودکی هایش

دور کرده باشی ؛ می لرزید ؛ گفت میتونم یه درخواستی کنم ؟ گفتم بفرمایید ؛

میتونم دفتری که دستت بود رو ببینم ؟ قفل شدم ؛ تا به حال هیچ کس جز خودم

برگ هایش را ورق نزده بود ؛ هیچ کس جز خودم حتی از یک قدمی آن دفتر عبور

نکرده بود [ همیشه جایش امن بود . ] ؛ نمی دونم چِم شده بود ؛ بی اختیار دفتر

رو دادم به ِ ش ؛ خوند ؛ آروم می خوند ُ زمزمه می کرد ؛ بهد اتمام ِ دفتر لبخندی

زد ُ به خودم داد ؛ سرم پایین بود انگار خجالت میکشیدم ؛ انگار تمامیتَ م برایش

فاش شده بود ؛ خسته بودم ؛خسته تر شدم ؛ این بار من هم ارزیدم ... ! : )