دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

سلام

ما بی غمان مست دل از دست داده‌ایم
هم راز عشق و هم نفس جام باده‌ایم

بر ما بسی کمان ملامت کشیده‌اند
تا کار خود ز ابروی جانان گشاده‌ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده‌ای
ما آن شقایقیم که با داغ زاده‌ایم

پیر مغان ز توبه ی ما گر ملول شد
گو باده صاف کن که به عذر ایستاده‌ایم

کار از تو می‌رود مددی ای دلیل راه
کانصاف می‌دهیم و ز راه اوفتاده‌ایم

چون لاله می مبین و قدح در میان کار
این داغ بین که بر دل خونین نهاده‌ایم

گفتی که «حافظ» این همه رنگ و خیال چیست؟
نقش غلط مبین که همان لوح ساده‌ایم

سلام

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی
تو شیرینی، که شور هستی از توست

شرابِ جام خورشیدی که جان را
نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست

به آسانی، مرا از من ربودی
درون كوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانی ام سوخت
نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر!
که نیرنگ است و افسون است و جادوست»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم
که او زهر است، اما ... نوشداروست!

چه غم دارم که این زهر تب آلود
تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد
غمی شیرین دلم را می نوازد

اگر مرگم به نامردی نگیرد:
مرا مهر تو در دل جاودانی ست

وگر عمرم به ناکامی سر آید
تو را دارم که مرگم زندگانی ست

فریدون مشیری

تو قله ی خیالی و تسخیر تو محال
بخت منی که خوابی و تعبیر تو محال
ای همچو شعر حافظ و تفسیر مثنوی
شرح تو غیر ممکن و تفسیر تو محال
عنقای بی نشانی و سیمرغ کوه قاف
تفسیر رمز و راز اساطیر تو محال
بیچاره ی دچار تو را چاره جز تو چیست ؟
چون مرگ ، ناگزیری و تدبیر تو محال
ای عشق ، ای سرشت من ، ای سرنوشت من !
تقدیر من غم تو و تغییر تو محال

علی بابا یه تبعیض بزارین دیگه!!!!! من الان به چی گیر بدم آخه؟

ســـلام مــــــهرَبــــــــــون

سلام..................

به شوق زنده شدن، عاشقانه می میرم
دو باره زیستنم زین قرار می گذرد

همان حکایت خضر است و چشمه ظلمات
شبی که از بَرِ شب زنده دار می گذرد

...
سراینده : ؟

سلام علی بابا

یاسی باشه اصن تو اول ِ اول تازشم لوازالتحریر هم مال تو

✔ سلام برشما ...

آمد به این امید که در گور سرد دل
شاید ز عشقِ رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق
من بودم و سکوت و غم جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال
روشن کند به نور محبت چراغ من

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر
زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را
در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را
خاکستر از حرارتِ آغوش او کنم

چشمان من به دیده ی او خیره مانده بود
رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما

آهی از آن صفای خدایی زبان دل
اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما

ناگاه عشقِ مرده سر از سینه برکشید
آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم!

آنگاه سر به دامن آن سنگ دل گذاشت
آهی کشید از سر حسرت که : این منم!

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب
باز آن سرود مهر و محبت، ولی چه سود؟

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت
من دیگر آن نبودم و او دیگر «او» نبود!

فریدون مشیری

وقتی حواس‌ات نیست
در من مانده‌ای
وقتی حواس‌ات هست
با من مانده‌ای
حالا حواس‌ات هست ؟

وقتی حواس‌ات هست
به خاطره راه می‌دهی
وقتی حواس‌ات نیست
به راه خاطره می‌دهی
حالا حواس‌ات هست ؟

از تو به تو می‌گریزم
و حواس‌ام نیست
که تیرگی در من است
از دور می‌آیم
نزدیک می‌شوم
و حواس‌ام نیست
که نزدیکی دور است .

تنهایی‌ات غم‌آور است
و حواس‌ام نیست
که نگاهت به تنهایی‌ام نیست ...

میان حواس‌ات
و بی‌حواسی‌ات
خط لرزانی‌ست ...
حواس من .

به راهی رسیده‌ام
که دیرزمانی‌ست از آن گذشته‌ای
و حواس‌ام نیست
که عمری‌ست در راهم

در آستان هزار در به انتظار توام
و حواس‌ام نیست
که تنی هزارپاره دارم

نرم می‌بارم
بر چتری بی‌عاشق
و حواس‌ام نیست
که جای دیگر سیل می‌شوم
::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::
سعید عقیقی