دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

دیده‌ی جان روی او تا بنبیند عیان
در طلب روی او روی به دیوار باش

ناحیت دل گرفت لشگر غوغای نفس
پس تو اگر عاشقی عاشق هشیار باش

نیست کس آگه که یار کی بنماید جمال
لیک تو باری به نقد ساخته‌ی کار باش

در ره او هرچه هست تا دل و جان نفقه کن
تو به یکی زنده‌ای از همه بیزار باش

گر دل و جان تو را در بقا آرزوست
دم مزن و در فنا همدم عطار باش

☼☼☼☼☼

كنار چشمه اي بوديم در خواب
تو با جامي ربودي ماه از آب

چو نوشيديم از آن جام گوارا
تو نيلوفر شدي من اشک مهتاب

☼☼☼☼☼

تن بیشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها در خوابه امشب

به هر شاخی دلی سامان گرفته
دل من در بَرَم بی تابه امشب

به مناسبت 25 دسامبر (5 دی ماه) مصادف با 370 امین سالگرد تولد ایزاک نیوتون

شاید باور کردنش کمی سخت باشد اما این کتاب به ظاهر ساده که در تصویر ملاحظه میکنید، کتابی است که تاریخ جهان را تغییر داد؛ کتاب "اصول ریاضی فلسفه طبیعت"

در این کتاب بود که برای نخستین بار قوانین دینامیک جهان به زبان ریاضیات به شکلی منسجم تبیین شد. و در همین کتاب بود که ایزاک نیوتون، یکی از بزرگترین فیزیکدانان تاریخ، قوانین مکانیک کلاسیک - و خصوصاً سه قانون مشهور دینامیک را - فرمول بندی کرد. به کمک همین قوانین است که اکنون هواپیماها و راکت ها طراحی میشوند و ماهواره ها به فضا پرتاب میشوند تا عصر فضا و عصر ارتباطات را رقم بزنند، و بازهم با استفاده از همین قوانین است که سازه های عظیم، آسمانخراش های بلند، سدها، پُل ها و ... طراحی و ساخته میشوند.

واقعاً جالب است، اینکه چگونه یک کتاب به ظاهر ساده می تواند اینچنین تاریخ بشریت را تغییر دهد!/

ببخشید علی بابا

✔ سلام برشما ...

دوستانی عزیزی که رای خودشون رو تو جشنواره وب ایران دادن ... خبری به دستم رسیده که امیدوارم شایعه باشه .. ولی به دلیل یه سری مشکلات تا حالا هر کس که رای داده ، مجدد دوباره باید رای خودش رو بده ... از امشب ساعت 12 به بعد ... البته من از خود مسئولین جشنواره نشنیدم ولی خبر کمی تا قسمتی معتبره ...

✔ سلام برشما ...

هر آنچه منتظرش بودم اتفاق افتاد
دوباره عشق، خودِ عشق کار دستم داد

کجاست آنکه مرا شرحه شرحه می طلبید؟
که باز عشق مرا تکه تکه داده به باد

اگر چه زیستنم از بهانه خالی بود
به یمن عشق، پُرم از بهانه های زیاد

پرنده ای که نگاهش از آسمان پُر بود
به روی شاخه ی خالیم آشیانه نهاد

مرا به اسم صدا کرد با زبان بهار
تمام زندگی ام را به دست باران داد

کسی به عشق مرا خواند - در سیاهی محض -
که هرگزم نرود نام آبی اش از یاد :

زنی که سایه ی نیلوفرانه ی خود را
قلندرانه فکنده بر این خراب آباد

اتاق کوچک من، از هوای «دوست» پُر است
اتاق کوچک من، بی هوای «دوست» مباد

✔ سلام برشما ...

سلام
نه سوسو
علی بابا ببین اینارو

بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران
كز سنگ ناله خيزد روز وداع ياران

هر كو شراب فرقت روزي چشيده باشد
داند كه سخت باشد قطع اميدواران

با ساربان بگوييد احوال آب چشمم
تا بر شتر نبندد محمل به روز باران

بگذاشتند ما را در ديده آب حسرت
گريان چو در قيامت چشم گناهكاران

اي صبح شب‌نشينان، جانم به طاقت آمد
از بس كه دير ماندي چون شام روزه‌داران

چندين كه بر‌شمردم از ماجراي عشقت
اندوه دل نگفتم، الا يك از هزاران

«سعدي» به روزگاران مهري نشسته بر دل
بيرون نمي‌توان كرد ا‌ِل‍ّا به روزگاران

چندت كنم حكايت؟ شرح اين‌قدر كفايت
باقي نمي‌توان گفت الا به غمگساران

سعدی

ممنون علی آقا.. آهنگ از پیمان یزدانیان ندارین؟کاراش خیلی قشنگه