دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟

دل دیوانه ی من به غیر از محبت گناهی ندارد ،
خدا داند

شده چون مرغ طوفان که جز بی پناهی ، پناهی ندارد ،
خدا داند

منم آن ابر وحشی که در هر بیابان
به تلخی سرشکی بیفشاند

به جز این اشک سوزان ، دل نا امیدم گواهی ندارد ،
خدا داند

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ،
سرم دارد شور جاودانه ی تو

روی دل بود به سوی آستانه ی تو
چو آید شب ، در میان تیرگی ها ،
گشاید تن ، روح من به شور و غوغا
رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو

[بهادر یگانه]

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به مـن کن
گفتی کـه نه بایـد بروم حوصله ای نیسـت

پـرواز عجـب عادت خوبـیـست ولی حـیـف
تو رفـتـی و دیگر اثـر از چـلچـله ای نیست

گفتی کـه کـمـی فـکر خودم باشم و آن وقــت
... جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفـتـی تـو خـدا پـشـت و پـنـاهـت به سـلامت
بـگـذار بـسـوزد دل مـــن مـسـالـه ای نـیـست

سلام

ســـــــــــــــــــــــــلام هر ســــــــــه دوستآی خوبم
بیتآ جوووون چــــــــــطوری ؟

قسمت اين بود که من با تو معاصر باشم
تا در اين قصــــه پر حادثــه حاضــــر باشم

حکم پيشانی ام اين بود که تو گم شوی و
من بــه دنبال تو يک عمر مسافــــر باشـــم

تو پری باشـــی و تا آن سوی دريا بروی
من به سودای تو يک مرغ مهاجر باشم

قسمت اين بود، چرا از تو شکايت بکنم؟
يا در اين قصـــه بــــه دنبال مقصر باشم؟

شايد اين گونه خدا خواست مرا زجر دهد
تا برازنده اســــم خوش شاعـــر باشـــــم

شايد ابليس تو را شيطنت آموخت که من
در پس پرده ايمان بــــه تــــو کافـــر باشـم

دردم اين است که بايد پس از اين قسمت ها
سال هــــا منتــظـر قسمت آخـــــر باشــــــم

(غلامرضا طریقی)

با كليد خستگی درهای حسرت را گشود
تكه های قلب خود را نذر فردا كرد و رفت

فكرهای پخته اش را پشت افكارم نوشت
نسخه هاي بی‌كَسی را بازامضاء كردو رفت

در نگاهی كه مرورش ،ياد آبی پاك بود
كينه‌های كهنه‌اش را غرق دريا كرد و رفت

دستهايش را پُر ز باران احساسم نمود
آسمان را در نگاه خاك معنا كرد و رفت

= ؟

✔ سلام برشما ...

سلام علی آقا..چن تا خوش نویسی خوب می خام. شکسته نستعلیق اگه دارین بزارین

✔ سلام برشما ...

سلام خوش اومدین

با عشق، تنفس هم یک حادثه ی تازه ست
در قصه ی ما چیزی تکرار نخواهد شد

تا سقف و ستون باشد دست من و چتر تو
بر ما شبحی حتی آوار نخواهد شد

از دیده سفر کردن، آغاز ز دل رفتن
هر بار اگر می شد این بار نخواهد شد

شاید دلی از یک دل آزرده شود، اما
هرگز دلی از یک دل بیزار نخواهد شد

حسین منزوی

سلام

کارم چو زلف یار پریشان و درهمست
پشتم به سان ابروی دلدار پرخمست

غم شربتی ز خون دلم نوش کرد و گفت
این شادی کسی که در این دور خرمست

تنها دل منست گرفتار در غمان
یا خود در این زمانه دل شادمان کمست

زین سان که می‌دهد دل من داد هر غمی
انصاف ملک عالم عشقش مسلمست

دانی خیال روی تو در چشم من چه گفت
آیا چه جاست این که همه روزه با نمست

خواهی چو روز روشن دانی تو حال من
از تیره شب بپرس که او نیز محرمست

ای کاشکی میان منستی و دلبرم
پیوندی این چنین که میان من و غمست