دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

در بادیهٔ عشق نه نقصان نه کمال است
چون من دو جهان خلق اگر هست و اگر نیست

گویند برو تا به درش برگذری بوک
هیهات که گر باد شوم روی گذر نیست

زین پیش دلی بود مرا عاشق و امروز
جز بی‌خبریم از دل خود هیچ خبر نیست

جانا اگرم در سر کار تو رود جان
از دادن صد جان دگرم بیم خطر نیست

در دامن تو دست کسی می‌زند ای دوست
کو در ره سودای تو با دامن تر نیست

دانی که چه خواهم من دلسوخته از تو
خواهم که نخواهم، دگرم هیچ نظر نیست

عطار چنان غرق غمت شد که دلش را
یک دم دل دل نیست زمانی سر سر نیست

از بتان مهر مجویید که آیین وفاست
اولین رسم قدیمی که برانداخته اند

نیست غمهای تو را با دلم آن مهر که بود
سالها شد که مرا از نظر انداخته اند

هر کجا تیغ نگاه تو علم گشته به ناز
بیدلان گاه سپر ، گاه سر انداخته اند

حرفی نمانده است ولی محض یک حضور
فریادهای بی دهنت را بمن بده

مُردن مرا نشانۀ تلخی ست، بعد از این
نام قشنگ زیستنت را بمن بده

ای مثل صبح آمده از لمس آفتاب
من سردم است، پیرهنت را بمن بده

... بهمن ساکی ...

بیمارِ تو اَم ، درد به جز عشق ندارم
بیهوده دوایم نده ، بگذار بمیرم

چون سایه به بی مهری خورشید عجینم
غم نیست که در لحظۀ دیدار بمیرم

همواره سرانجام هوادار ِ تو دار است
نگذار که در حسرت آن دار بمیرم

... محمدرضا طاهری ...

یک بار به پرواز پری باز نکردیم
سر زیر پر خویش فرو برده نشستیم

بر سنگ مزار دل خود مرثیه خواندیم
یک عمر به بالین دل مرده نشستیم

بر گرده ی ما خاطره ی خنجر یاران
با جنگلی از خاطره بر گرده نشستیم

آیینه هم از دیده ی تردید مرا دید
با سایه ی خود نیز دل آزرده نشستیم

برخاست صدا از درو دیوار ولی ما
با این همه فریاد فرو خورده نشستیم

... شهلا نظری ...

گفتم : كه روي خوبت ، از من چرا نهان است
گفتا : تو خود حجابي ، ورنه رُخم عيان است

گفتم : كه از كه پرسم ، جانا نشان كويت ؟
گفتا : نشان چه پرسي ، آن كوي بي نشان است

گفتم : مرا غم تو خوشتر ز شادماني
گفتا : كه در ره ما ، غم نيز شادمان است

گفتم : كه سوخت جانم ، از آتش نهانم
گفا : هر آنكه سوخت او را ، كي ناله يا فغان است

گفتم : فراق تا كي ؟
گفتا : كه تا تو هستي

گفتم نفس همين است ؟
گفتا : سخن همان است

گفتم : كه حاجتي هست ،
گفتا : بخواه از ما

گفتم : غمم بيفزا ،
گفتا : كه رايگان است

گفتم : زفيض بپذير ، اين نيمه جان كه دارد
گفتا : نگاه دارش ، غم خانه تو جان است

دل عالمی ز جا شد چه نقاب بر گشودی
دو جهان به هم بر آمد چه به زلف تاب دادی

در خرمی گشودی چه جمال خود نمودی
ره درد و غم ببستی چه شراب ناب دادی

ز دو چشم نیم مستت می ناب عاشقان را
ز لب و جوی جبینت شکر و گلاب دادی

همه کس نصیب خود را برد از زکات حُسنت
به من فقیر و مسکین غم بی‌حساب دادی

همه سرخوش از وصالت من و حسرت و خیالت
همه را شراب دادی و مرا سراب دادی

ز لب شکر فروشت دل “فیض” خواست کامی
نه اجابتی نمودی نه مرا جواب دادی

... فیض کاشانی ...

سلام علی بابا