دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

هروقت دلتنگ شدی؛
به آســـــمان نگاه کن...
کسی هست که عاشقانه تورا دوست دارد و منتظر توست ،
اشک هایت را پاک می کند !
ودست هایت را صمیمانه می فشارد ....

تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت ... !!!

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم

بُوَد بی مزد و منت اوستادی
ز دانش بخشدَت هر دم مرادی

درونش همچو غنچه از ورق پُر
به قیمت هر ورق زان یک طَبَق دُر

به تقریر لطایف لب گشاید
هزاران گوهر معنی نماید

گهی اسرار قرآن باز گوید
گه از قول پیمبر راز گوید

گهی از رفتگان، تاریخ خواند
گه از آینده اخبارت رساند

به هر یک زین مقاصد چون نهی گوش
مکن از مقصد اصلی فراموش

جامی

ای تماشاگه جان عارضِ شهرآرایت
بجز از روی تو در شهر تماشائی نیست

ظاهر آنست که برصفحهٔ منشور جمال
مثل ابروی دلارای تو طغرائی نیست

در هوای گل رخسار تو شب تا سحرم
بجز از بلبل شوریده هم آوائی نیست

هر سری لایق سودای تو نبوَ , د لیکن
از تو در هیچ سری نیست که سودائی نیست

جای آن هست که بنوازی و دستم گیری
که بجز سایهٔ لطف تو مرا جائی نیست

نه که چون لعل شکر بار تو نبوَد شکری !
که به هنگام سخن چون تو شکر خائی نیست !

خواجو از عشق تو تا منصب لالائی یافت
همچو الفاظ خوشش لؤلؤ لالائی نیست !

خواجوی کرمانی

ز انصاف خو واکرده‌ای، ظلم آشکارا کرده‌ای
خونریز دل‌ها کرده‌ای، خون کرده پنهان تا کجا؟

غبغب چو طوق آویخته, فرمان ز مشک انگیخته
صد شحنه را خون ریخته , با طوق و فرمان تا کجا؟

بر دل چو آتش می‌روی , تیز آمدی کش می‌روی
درجوی جان خوش می‌روی , ای آب حیوان تا کجا؟

طرف کله کژ بر زده , گوی گریبان گم شده
بند قبا بازآمده ,گیسو به دامان تا کجا؟

دزدان شبرو در طلب، از شمع ترسند ای عجب !
تو شمع پیکر نیم‌شب , دل دزدی اینسان تا کجا؟

هر لحظه ناوردی زنی، جولان کنی مردافکنی
نه در دل تنگ منی , ای تنگ میدان تا کجا؟

گر ره دهم فریاد را، از دم بسوزم باد را
حدی است هر بیداد را , این حد هجران تا کجا؟

خاقانی اینک مرد تو , مرغ بلاپرورد تو
ای گوشه‌ی دل خورد تو، ناخوانده مهمان تا کجا؟


از: خاقانی