دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ای در سر عشاق ز شور تو شَغب‌ها
وی در دل زهاد ز سوز تو اثرها

آلوده به خونابهٔ هجر تو روان‌ها
پالوده ز اندیشهٔ وصل تو جگرها

وی مُهرهٔ امید مرا زخم زمانه
در ششدر عشق تو فرو بسته گذرها

کردم خطر و بر سر کوی تو گذشتم
بسیار کند عاشق ازین گونه خطرها

خاقانی از آنگه که خبر یافت ز عشقت
از بیخبری او به جهان رفت خبرها

وقتي كه شب
به خانه برمي‌گردي
و صداي كليد را در قفل مي‌شنوي
بدان كه تنهايي!

وقتي كليد برق را مي‌زني
صداي تيك را مي‌شنوي
بدان كه تنهايي!

وقتي در تختِ خواب
از صداي قلبِ خودت نمي‌تواني بخوابي
بدان كه تنهايي!

وقتي كه زمان
كتاب‌ها و كاغذ‌ها را در خانه مي‌جَود
و تو صدايش را مي‌شنوي
بدان كه تنهايي!

اگر صدايي از گذشته
تو را به روزهاي قديمي دعوت كند
بدان كه تنهايي!

و تو بي آن كه قدرِ تنهايي را بداني
دوست داري، خودت را خلاص كني
اگر اين كار را هم بكني
باز تَک و تنهايي

ایستاده در باد
شاخه ی لاغر بیدی کوتاه
برتنش جامه ای انباشته از پنبه و کاه
برسر مزرعه افتاده بلند
سایه اش سرد و سیاه
نه نگاهش را چشم ، نه کلاهش را پشم
سایه ی امن کلاهش اما
لانه ی پیر کلاغی است که با قال و مقال
قاروقار از ته دل می خواند:
آنکه «می ترسد» می ترساند...

☑ سلام برشما ::: -( گلپری عزیز )-

شب وهر شب در ِچشم و در ِدل باز گذارم
که خیال ات قدمی بر دل و بر دیده گذارد

کِشم این دل به کناران زنم اش بوسه هزاران
که تن اش بِین ِهزاران به نه غیر ازتو سپارد

به گمانم که نیاز فلک از چرخش ِ عالَم
نه جزاین بوده که ماهی چوتوزین چرخ درآرَد

سر و تن هیچ به صد شعله بپاشم همه جانرا
اگر این دایره زین پس قمَری چون تو بکارَد

من از این بُغض جوانم همه گوهر شده جانم
که گشاید همه آغوش و گلویم بفشارد

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله ماست.
آنچه البته بجایی نرسد، فریادست