دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

ز روزغصّه شكايت چه مي‌كني اي دوست ...
شب سياه ستم تا سحر نخواهد ماند

می نوشتم از تو و بی تابی مضمون دل
خون گرم عشق در الفاظ لغزیدن گرفت

می نوشتم از تو و دیدم که خورشید رُخت
بر لب بام غزل یکباره تابیدن گرفت

می نوشتم از تو و اسمت نمی بردم به لب
عطر نامت ناگهان در نامه پاشیدن گرفت

وای وای.. این عطار
توروخدا زیاد اینطوری پست بذارید..مرور میشه واسم

حالت سوخته را سوخته دل داند و بس ....

از کجا آمده ام ، آمدنم بهر چه بود ..؟
به کجا میروم این راه پشیمانی هاست

چند وقتی است که بی حوصله ام ، بی شعرم
چشمهای ِ تو ولی رمز غزل خوانی هاست

من به جز (شعر) به جز( آه ) بساطم خالی است
تو به جز عشق ، دلت صحنه ویرانی هاست

من پریشان به پریشانی چشمان تو ام ..
چشمهای تو پریشان به پریشانی هاست

می توان گفت نمک گیر نگاهم شده ای ..
بی نمک نیست اگر سفره بی نا نی هاست

من کمی بیشتر از عشق تورا می فهم ام
عشق را ه و روش ِ بچه دبستانی هاست

در پرتو پیمانه دیدم رخ جانانه
ای زاهد فرزانه ، دیوانه خطابم کن

یک دم به برم بنشین ، اندوه دلم بنشان
هر چند دگر خواهی دشنام و عتابم کن

با درد و غمِ عشقت ، آمیخته شد جانم
خواهی تو به بر خوانم ، خواهی تو جوابم کن

می سوزم از این آتش ای ابر کرم باز آ
در سیل فنا غرقه یکباره در آبم کن

با محنت هجرانش می گفت شبی زهره
گر راحت من خواهی دزدیده عذابم کن

☑ سلام برشما ::: -( گلپری عزیز )-

/ خسته نباشید ... امید آنکه به سه‌فاز حکمیت نکشد ! /

خوشا جان باختن در راه جانان
که جان بازی از آن خوشتر نباشد

خوش آن زاهد که در گفتار و کردار
ریا کار و ریا گستر نباشد ...