☑ ... !/
...
/ ما که ارادت داریم ... ! /

دیگر بلد شدم که خداحافظی کنم
دیگر بلد شدم که بهـــانه نیـــــاورم

اسمت چه بود؟ آه از این پرتی حواس
این روزها من اسم کسی را نمی‌برم

این روزها شبیه «رضا»های سابقم
هر چند بدترم ولی از قبل بهتــــــرم

من شعر می‌نویسم و سیگار می‌کشم
تو دود می‌شوی و من از خواب می‌پـرم

... رضا کیاسالار ...

نمیگرده منو واسه پسرش پیدا کنه
.
.
.
.
.
.
.
واسه پسر خودشون میگما
وگرنه من که دارم درسمو میخونم

...

یاللعجب ... !/

آمد و او دود شد من شعله ای
در وجود خود نهانم كرد و رفت

آمد و آئینه گردانم بشد
طوطی بی همزبانم كرد و رفت

آمد و برقی شد و جانم بسوخت
آتشین تر این بیانم كرد و رفت

آمد و قفل از دهانم برگشود
چشمه آب روانم كرد و رفت

آمد و تیری زد و شد ناپدید
همچنان صیدی نشانم كرد و رفت

آمد و چون آفتی در من فتاد
سر به سوی آسمانم كرد و رفت

... رحیم معینی كرمانشاهی ...

این تصویر یه مدت آواتارتون بود...

روح دوستتون شاد علی بابا

یک دیده گشودیم به روی تو و بستیم
چشم از دو جهان و چه مبارک نظری بود

از بیم ملامت رهم از میکده بسته است
از خانه ی ما کاش به میخانه دری بود

اجزای وجودم همه کاویدم و دیدم
در هر رگ و هر پی ز غمت نیشتری بود

کردم طلب مرغ دل از عشق و نشان داد
دیدم که به کنج قفسی مشت پری بود

از خون شدن دل ز غم او چه غمم بود
گر دلبر ما را ز دل ما خبری بود

باز است به فتراک تو این دیده ی حسرت
ای کاش مرا لایق تیرت سپری بود

... صفائی نراقی کاشانی ...

ومن ؛

دل خوش ازاین که ـ

داغ های دلم را ـ

چیده چیده رفتی ...

... روحت شاد ...

حریفا،میزبانا،میهمان سال و ماهت پشت در چون موج میلرزد...تگرگی نیست،مرگی نیست...‏(شاهکار أخوان‏)‏.لایک

یک آسمان ستاره و یک کهکشان شهاب
بر روی شانه های شب آوار می شویم

چندین هزار پنجره لبخند می زند
تا رو به روی فاجعه دیوار می شویم

روزی هزار مرتبه تا مرگ می رویم
روزی هزار مرتبه تکرار می شویم

فردا دوباره صبح می آید از این مسیر
چشم انتظار لحظه ی دیدار می شویم


... زنده یاد سلمان هراتی ...

مثل همین امروز سه‌شنبه بود. ساعت سه صبح. حتی گرگ و میش هم نشده بود.
چه رسد به طلوع. این سه‌شنبه‌ی آبان نیازی به کشف رمز ندارد. خیس بود.
سه‌شنبه‌ی خیس لعنتی. روزی که قیصر امین‌پور تصمیم به رفتن گرفت.
چندمدتی زیاااد درد ، تحمل، گذراندن. اما دیگر تاب نمی‌آورد.
با یک عالمه حرف ناتمام و «خسته ار آرزوها، آرزوهای شعاری ...
روز و شب تکرار کردن، خاطرات بایگانی، زندگی‌های اداری .. » رفتن را انتخاب می‌کند.
قیصر. همین اسم بس است تا جدایش کنی. سوایش کنی. روی سرت بگذاری.
کافی‌ست بگویی قیصر و کاریزمایش بنشیند در پیش نگاهت.
حتی رویش را ندیده. عکسش را ندیده.
ناشی‌ها بار اول که بگویی قیصر،
ذهنشان می‌رود سمت کریم آبمنگول و دشنه و ناموس و کیمیایی.
اما این کاره‌ها بلدند درستش را.
تا بشنوند قیصر، زمزمه می‌کنند: ناگهان چقدر زود دیر می‌شود.

شاعر کودک و نوجوان. این کم است برای دوست داشتنش ؟!
شاعر محبوب بچه‌های سروش نوجوان.
«ق» اسمش حرف آخر عشق است. خودش می‌نویسد.
از عشق و با عشق نام کوچکش شروع می‌شود.
عشق به آنچه که به آن اعتقادی داشت و ستایش و تحسینش می‌کرد و برایش زحمت می‌کشید.
سلولی هم زحمت می‌کشید. از مغز استخوان.
حالا سرش دعوا می‌کنند و از خود می‌کنندش.
می‌خواهند مصادره‌اش کنند. مال خودشان کنندش. لابد هرکسی خاطره‌ای دارد.
فالوده‌ بستنی زده است. از ما و از ما بود، می‌کنند.
اما نبود. خودشان هم می‌دانند نبود. بلد بود آدم‌ها را و می‌دانست رفتن در طیفی و به شکل آنها درآمدن راه درستش نیست. راه درست اصل و اصالت است. روحش شاد.
...
وقتی تو نیستی نه هست‌های ما چونان که بایدند نه بایدها.

هر روز بی‌تو، روز مباداست.