چون حافظ از زمانه به سويت گريختم
اي شاخۀ نبات، گل‌اندام من تويي

بر سنگفرش خاطره با من قدم بزن
در اين غروب غمزده همگام من تويي

با تو به التهاب، به تشویش می رسم
با آنکه بی‌کرانۀ آرام من تويي

اي پرغبار، خاطر دردآشناي من!
آيينۀ شكستۀ ايام من تويي

نام مرا به روي تو آيا نهاده اند
يا اي دريغ گم شده همنام من تويي؟

... محمدرضا ترکی ...

نشکستیم دلی ، غم به دل کس نشدیم
هر غمی هدیه گرفتیم ومحبت کردیدم

ما بجز تلخی از ایام نبردیم به کام
تلخی اش رابه دهان برده حلاوت کردیدم

بکشیدیم به دوش آنچه رسیده است زدوست
گر مُکدر دل ما گشت صداقت کردیم

سختی دوره چو آب وتن ما چون فولاد
ما به هر سیلی ایام صلابت کردیم

دل مانیز چو فولاد نبوده است شکست
زان سخن کز لب یاری که رفاقت کردیدم

اثر از سرخی آن سیلی ایام چه ماند؟
زخم دل بین ز عزیزان که جراحت کردیدم

لب فرو بست دل و هیچ به ایام نگفت
به درون گشته و بر خویش شکایت کردیم

... ناصر ابوحمزه ...

تورا شاعر،تورا عاشق پدید آورد و قسمت بود
که در شمسی ترین منظومه مولاناترین باشی!

مقدر بود خاکستر شود زهد دروغینم
تورا آموخت همچون شعله بی پرواترین باشی!

خدا تنهای تنها بود و در تنهایی پاکش
تورا تنها پدید آورد تا تنهاترین باشی!

خدا وقتی تورا می آفرید از جنس لیلاها
گمان هرگز نمی بردم که واویلاترین باشی!

... [؟] ...

عقل دور اندیش را از خود به خواری رانده ام
تا به غفلت بگذرانم روزگار خویش را

تا فراموشی بشویَد ننگ هستی را ز من
محو می سازم ز دلها یادگار خویش را

تکیه گاه از سیل و آرامش ز طوفان خواستم
چون بدست عشق دادم اختیار خویش را

آن درختم من که در دامان صحرا رُسته ام
وقف باد و خاک کردم برگ و بار خویش را

غنچه ی پژمرده ی دل کی به شادی بشکفد ؟
کز خزان غمناکتر بینم بهار خویش را

تا بسازد اندکی با تلخی بسیار عمر
پندها دادم دل ناسازگار خویش را

... ابوالحسن ورزی ...

تا به در راهی شوم ، همرنگ رویا می شوی
جویمت در خواب خود ، با چشم پر آبم چرا

عکس لبخندت چه خوش ، دیوار دل روشن کند
هم نشینش شمع شد ، تصویر در قابم چرا

من که تنها ماه تو ،مجنون و بیمارم نمود
پس بگو در عمق شب، درگیر مهتابم چرا

چشمه ای بودی که در تو ، آسمان را دیده ام
آسمان ارزانیت ،من غرق آن آبم چرا

غنچه ات دیدم به تن ، روییدنت در سر شکفت
گل شدی نیلوفرم ، اکنون که مردابم چرا

نوش دارویت ببین ، دستان دل را سبز کرد
دلنشین، حالا که من ، هم خون سهرابم چرا

نازنین ، می جویمت هر لحظه در هر گوشه ای
از سراب دیدنت ، بیهوده سیرابم چرا

... مسعود کشتکار ...

غرقم به کام عشق تو ای جویبار ناز
مانند قطره ای که به گرداب می چکد

ای چشمۀ زلال غزل تا تو با منی
از شعر همچو آتش مِی آب می چکد

☑ ... !/
...

دی پیرِ می فروش که ذکرش به خیر باد
گفتا: شراب نوش و غمِ دل ببر ز یاد

گفتم: به باد می‌دهدم باده نام و ننگ
گفتا: قبول کن سخن و هر چه باد باد

سود و زیان و مایه چو خواهد شدن ز دست
از بهرِ این معامله غمگین مباش و شاد

بادت به دست باشد، اگر دل نهی به هیچ
در معرضی که تختِ سلیمان رود به باد

حافظ گرت ز پندِ حکیمان ملالت است
کوته کنیم قصه که عمرت دراز باد

شیشه ی صبر دل از سنگ جفای تو شکست
لاجرم خسته و بیچاره و پژمان رفتم

آمدم سوی تو سر سبز و جوان ، خرم و شاد
پیر و آزرده دل و خسته و نالان رفتم

شوقم آورد به سرعت سوی تو همچو ( شهاب )
لیکن از آمدن خویش پشیمان رفتم

... طاهری ( شهاب ) ...

درخت پیری که نمی گذارد

پرندگان برشاخه های فرسوده اش

لانه بسازند فرود اولین ضربه تبر راباور ندارد !

آرامش میده..زیآد

اللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَ آلِ مُحَمَّد وَ عَجِّلْ فَرَجَهُم ...!