دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

گفتم:«بدوم تا تو همه فاصله ها را»
تا زودتر از واقعه گویم گله ها را

چون آینه پیش تو نشستم که ببینی
در من اثر سخت ترین زلزله ها را

پر نقش تر از فرش دلم بافته ای نیست
از بس که گره زد به گره حوصله ها را

ما تلخیِ نَه گفتنمان را که چشیدیم
وقت است بنوشیم از این پس بله ها را

بگذار ببینیم بر این جغد نشسته
یک بار دگر پر زدن چلچله ها را

یک بار هم ای عشق من از عقل میندیش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را...

محمدعلی بهمنی

و ما ...

چو گلدانِ خالی ، لبِ پنجره
پر از خاطراتِ ترک خورده ایم

نامد گه آن آخر کز پرده برون آیی
آن روی بدان خوبی در پرده نهان تا کی؟

در آرزوی رویت ای آرزوی جانم
دل نوحه کنان تا چند؟ جان نعره‌زنان تا کی؟

بشکن به سر زلفت این بند گران از دل
بر پای دل مسکین این بند گران تا کی؟

دل بردن مشتاقان از غیرت خود تا چند؟
خون خوردن و خاموشی زین دلشدگان تا کی؟

ای پیر مناجاتی در میکده رو بنشین
درباز دو عالم را، این سود و زیان تا کی؟

اندر حرم معنی از کس نخرند دعوی
پس خرقه بر آتش نه زین مدعیان تا کی؟

گر طالب «دلداری» از کون و مکان بگذر
هست او ز مکان برتر از کون و مکان تا کی؟

گر عاشق دلداری ور سوخته ی یاری
بی نام و نشان می‌رو، زین نام و نشان تا کی؟

گفتی به امید تو بارت بکشم از جان
پس بارکش ار مردی این بانگ و فغان تا کی؟

«عطار» همی بیند کز بار غم عشقش
عمر ابدی یابد عمر گذران تا کی؟

چقدر فاصله اینجاست بین آدمها
چقدر «عاطفه» تنهاست بین آدمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد
و او هنوز شکوفاست بین آدمها

کسی به خاطر پروانه ها نمی میرد
تب غرور چه بالاست بین آدمها

و از صدای شکستن کسی نمی شکند
چقدر سردی و غوغاست بین آدمها

میان کوچه ی دلها فقط زمستان است
هجوم ممتد سرماست بین آدمها

ز مهربانی دل ها دگر سراغی نیست
چقدر قحطی رویاست بین آدمها

و حال آیینه را هیچکس نمی پرسد
همیشه غرق مداراست بین آدمها

غریب گشتن احساس درد سنگینی ست
و زندگی چه غم افزاست بین آدمها

مگر که کلبه ی دل ها چقدر جا دارد؟
چقدر راز و معماست بین آدمها

سلام آبی دریا بدون پاسخ ماند
سکوت، گرم تماشاست بین آدمها

چه ماجرای عجیب است این تپیدن دل
و اهل عشق چه رسواست بین آدمها

تمام پنجره ها بی قرار باران اند
چقدر خشکی و صحراست بین آدمها

بهار کردن دل ها چه کار دشواری ست
و عمر «شوق» چه کوتاست بین آدمها

میان تک تک لبخند ها غم سرخ است
و غم به وسعت یلداست بین آدمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو
دلت به وسعت دریاست بین آدمها

خوشـــ اومـــدی علی بابا . . .
جای ِ خالیتــون حس میشــــد . . .