دعایت می کنم با این نگاه خسته، گاهی مهربان باشی

به لبخندی تبسم را به لب های عزیزی هدیه فرمایی

بیابی کهکشانی را درون آسمان تیره شب ها

بخوانی نغمه ای با مهر

دعایت می کنم، در آسمان سینه ات

خورشید مهری رخ بتاباند

دعایت می کنم، روزی زلال قطره اشکی

بیاید راه چشمت را

سلامی از لبان بسته ات، جاری شود با مهر

دعایت می کنم، یک شب تو راه خانه خود گم کنی

با دل بکوبی کوبه مهمانسرای خالق خود را

دعایت می کنم، روزی بفهمی با خدا

تنها به قدر یک رگ گردن، و حتی کمتر از آن فاصله داری

و هنگامی که ابری، آسمان را با زمین پیوند خواهد داد

مپوشانی تنت را از نوازش های بارانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

گرچه دوری از خدا، اما خدایت با تو نزدیک است

دعایت می کنم، روزی دلت بی کینه باشد، بی حسد

با عشق، بدانی جای او در سینه های پاک ما پیداست

شبانگاهی، تو هم با عشق با نجوا

بخوانی خالق خود را

اذان صبحگاهی، سینه ات را پر کند از نور

ببوسی سجده گاه خالق خود را

دعایت می کنم، روزی خودت را گم کنی

پیدا شوی در او

دو دست خالیت را پرکنی از حاجت و

با او بگویی:

بی تو این معنای بودن، سخت بی معناست

دعایت می کنم، روزی

نسیمی خوشه اندیشه ات را

گرد و خاک غم بروباند

کلام گرم محبوبی

تو را عاشق کند بر نور

دعایت می کنم، وقتی به دریا می رسی

با موج های آبی دریا به رقص آیی

و از جنگل، تو درس سبزی و رویش بیاموزی

بسان قاصدک ها، با پیامی نور امیدی بتابانی

لباس مهربانی بر تن عریان مسکینی بپوشانی

به کام پرعطش، یک جرعه آبی بنوشانی

دعایت می کنم، روزی بفهمی

در میان هستی بی انتها باید تو می بودی

بیابی جای خود را در میان نقشه دنیا

برایت آرزو دارم

که یک شب، یک نفر با عشق در گوش تو

اسم رمز بگذشتن ز شب، دیدار فردا را به یاد آرد

دعایت می کنم، عاشق شوی روزی

بگیرد آن زبانت

دست و پایت گم شود

رخساره ات گلگون شود

آهسته زیر لب بگویی، آمدم

به هنگام سلام گرم محبوبت

و هنگامی که می پرسد ز تو، نام و نشانت را

ندانی کیستی

معشوق عاشق؟

عاشق معشوق؟

آری، بگویی هیچ کس

دعایت می کنم، روزی بفهمی ای مسافر، رفتنی هستی

ببندی کوله بارت را

تو را در لحظه های روشن با او

دعایت می کنم ای مهربان همراه

تو هم ای خوب من

گاهی دعایم کن

زنده، این‌گونه به غم
خفته‌ام در تابوت.
حرف‌ها دارم در دل
می‌گزم لب به‌سکوت.
...
دست بردار که گر خاموشم
با لبم هر نفسی فریاد است.
به نظر هر شب و روزم سالی‌ست
گرچه خود عمر به چشمم باد است.
...
رانده‌اَندَم همه از درگهِ خویش.
پای پُرآبله، لب پُرافسوس
می‌کشم پای بر این جاده‌ی پرت
می‌زنم گام بر این راهِ عبوس.

بیای و بخندی تا باز خنده هاتو
مثل شمدونی بزارم رو طاقچه

به تو فکر کردم به تو آره آره
به تو فکر کردم که بارون بباره

به تو فکر کردم دوباره دوباره
به تو فکر کردن عجب حالی داره

...

تو و خاک گلدون با هم قوم و خویشین
من و باد و بارون رفیق صمیمی

از این برکه باید یه دریا بسازیم
یه دریا به عمق یه عشق قدیمی

دوست داشتم با تمام وجودم
عزیزم هنوزم تو رو دوست دارم

الهی همیشه کنار تو باشم
الهی همیشه بمونی کنارم

به تو فکر کردم به تو آره آره
به تو فکر کردم که بارون بباره

به تو فکر کردم دوباره دوباره
به تو فکر کردن عجب حالی داره

حتی اگر سراب شوی، باز عاشقم
از لذتِ تجسم ِ نزدیک و دور تو

مهتابِ من به اولِ شوال می رسم
در برکه ام، هنوز نیفتاده نورِ تو

چیزی بگو، که آینه ام پرغبار شد
از شوق و شرم ِ وازدۀ سوت و کورِ تو

... شیدا شیرزاد ...

یا ذالجلال و الاکرام

سلام ...

بس شِكوه كردم از دل ناسازگار خود
ديشب كه ساز داشت سر سازگاريم

شمعم تمام گشت و چراغ ستاره مُرد
چشمي نماند شاهد شب زنده داريم

شرمم كُشد كه بي تو نفس مي كشم هنوز
تا زنده ام بس است همين شرمساريم

تا هست تاج «عشق» تو ام بر سر، اي غزال
شيرين بود به شهر غزل شهــــــــرياريم

... شهریار ...