در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره ی آبم که در اندیشه ی دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم
یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم
این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی ست
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم
خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم

سلام

شبت زیبا ..

کلا دوستدار ...هنوزم فک نکن یادم رفته ها...کماکان تو اینی

اين شفق است يا فلق؟ مغرب و مشرقم بگو

من به کجا رسيده ام؟ جان دقايقم بگو

آيينه در جواب من باز سکوت مي کند

باز مرا چه ميشود؟ اي تو حقايقم بگو

جان همه شوق گشته ام طعنه ي ناشنيده را

در همه حال خوب من با تو موافقم بگو

پاک کن از حافظه ات شور غزل هاي مرا

شاعر مرده ام بخوان گور علايقم بگو

با من کور و کر ولي واژه به تفسير مکش

منظره هاي عقل را با من سابقم بگو

من که هر آنچه داشتم، اول ره گذاشتم

حال براي چون تويي اگر که لايقم بگو

يا به زوال مي روم، يا به کمال مي رسم

يکسره کن کار مرا بگو که عاشقم بگو

هرکسي عاشق شود کارش به عصيان مي کشد


عشـق آدمهـاي ترسـو را به ميـدان مي کشـد


گـرچـه از تقـديـر آدم ها کسـي آگـاه نيست


رنج فال قهوه را عمـري ست فنجان مي کشد


سيب را حوا به آدم داد و شيطان شد رجيم !!


آه از اين دردي که يک عمر است شيطان مي کشد


آسـمان نازا که باشـد رود مي خشـکد ولي


رنج اين خشـکيدگي را آسـيابان مي کـشد


کي خدا در خاطرات خلقتش خطي سـياه


عـاقبت با بغـض دور نام انسـان مي کـشد ؟؟


نه !‌ خدا تا لحظه ي مرگ از بشر مأيوس نيست


انتهاي هـرزگي گاهـي به ايمان مي کشد


خوب مي دانم چـرا با مـن مدارا مي کني


جور جهل بره را همواره چوپان مي کشد


برده داران خوب مي دانند کار خويش را


برده وقتي سير شد کارش به طغيان مي کشد


مــن از آن ديوانه هــاي زود باور نيســتم


ساده لوحي بر جنونم خط بطلان مي کشد


شــعرهـايم کودکانم بوده اند و سالـهـاست


گرگ مادر توله هايش را به دندان مي کشد


مـن شـبي تاريکـم و مـاه تمـامم نيسـتي


ماه اگر کامل شود کارش به نقصان مي کشد


مي رسـي از سـمت درياهاي دور انگـار باد


رشـته هاي گيسـويت را تا بيـابان مي کشد


يا کـه بر تخـت روان ابرهــا بانـوي مـــاه


ناخنـش را از فـراز کـوه سوهـان مي کـشد


گاه اما اشـک مي ريزي و دسـتان خــدا


شانه اي از ابر بر گيسوي باران مي کشد


بـادها دستــان خورشـيدند وقتي ابـر را


چون لحافي کهنه تا زير گريبان مي کشد


من در آغوش تو فهميدم که بعد از سالها


کار هر ديوانه اي روزي به زندان مي کشد

اين روزها به هيچ قراري نمـي‌رسي

کاري نمي‌کني و به کاري نمي‌رسي

چـون بادِ ايسـتاده که بـي‌نام مي‌شود
با رخوتت به هيــچ دياري نمي‌رسي

بشمــار زخمـهاي تنم را ؛ به پاي من -
در عشق - اگر چه سابقه داري - نمي‌رسي

وقــتي مـقدّر است دلت زيـر و رو شــود
مـثل زمـين به لـرزه نگاري نمـي‌رسـي

هرگز به آنچه پيش نيازش جسارت است
با اين هـمه مـحافظه کـاري نمـي‌رسي

از ديدنت نبُرد کســــي پـي به نـام مـــن
حتي به پاي سنگ مزاري نمي‌رسي !!

وقتي که در دل آرزوي مـرگ مي‌کني
در هيچ جا به چوبه ي داري نمي‌رسي

اين رسم رودهاي جهان است ؛ پاي تو -
خشکيد اگر به پاي چـناري نمـي‌رسي

وقتي که راه را به تو با سنگ بسته‌اند
حتـي به کرتهــاي کنـاري نمي‌رســي

تابوت کيست اين چمداني که دست توست؟؟!!
با مرگ من به هيــچ قـطاري نمـي‌رسي

من فـکر مـي‌کـنم که صـدايي شـنيده‌ام ...
شايد صداي توست که داري نمي‌رسي !!!

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

مخل ثانيه ها و دقايقت شده ام

گذشته هاي قشنگت دوباره زنده شده

و در خيال خودم عشق سابقت شد ه ام

لياقتيست تو را داشتن _ فرشته من _

دلم خوش است که اين بار لايقت شده ام

براي رد شدن از رود تلخ خاطره ها

سوار شو ؛ بگذر تا که قايقت شده ام

دوباره قايق ما را به سوي عشق بران

کنون که همدم باد موافقت شده ام

تو يادگار بهاري ؛ درون بوم دلم

تو دشت عاطفه اي و شقايقت شده ام

تو محتواي غزلهاي عاشقانه ي من

و من که آينه اي از علايقت شده ام

براي اينکه مرا حس کني چو قطره اشک

ميان چشم تو ؛ همراه هق هقت شده ام

به دل نگير گناه مرا الهه مهر

مرا ببخش عزيزم که عاشقت شده ام

salam...shabeton bekheir

پیش ما سوختگان، مسجد و میخانه یکیست
حرم و دیر یکی، سبحه و پیمانه یکی است

اینهمه جنگ و جدل حاصل کوته‌نظریست
گر نظر پاک کنی، کعبه و بتخانه یکیست

هر کسی قصه شوقش به زبانی گوید
چون نکو می‌نگرم، حاصل افسانه یکیست

اینهمه قصه ز سودای گرفتارانست
ورنه از روز ازل، دام یکی، دانه یکیست

ره هرکس به فسونی زده آن شوخ ار نه
گریه نیمه شب و خنده مستانه یکیست

گر زمن پرسی از آن لطف که من می‌دانم
آشنا بر در این خانه و بیگانه یکیست

هیچ غم نیست که نسبت به جنونم دادند
بهر این یک دو نفس، عاقل و فرزانه یکیست

عشق آتش بود و خانه خرابی دارد
پیش آتش، دل شمع و پر پروانه یکیست

گر به سرحد جنونت ببرد عشق عماد
بی‌وفایی و وفاداری جانانه یکیست

عماد خراسانی

عاقبت جان تو در چشمه‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ی مهتاب افتاد
پیچشت داد خدا، در نفست تاب افتاد

نور در کاسه‌ی ظلمت‎زده‌ی چشمت ریخت
خواب از چشم تو ای شیفته‌ی خواب، افتاد

کارت از پیله‌ی پوسیده به پرواز کشید
عکس پروانه برون از قفس قاب افتاد

چشمه شد، زمزمه شد، نور شد و نیلوفر
آن دل مرده که یک چند به مرداب افتاد

عادتت بود که تکرار کنی «بودن» را
از سرت زشتی این عادت ناباب افتاد

ماه را بی‌مدد تشت تماشا کردی
چشمت از ابروی پیوسته به محراب افتاد

چه کشش بود در آن جلوه‌ی مجذوب مگر
که به یک جذبه چنین جان تو جذاب افتاد

چهره‌ی واقعی‌ات را به تو برگرداندند
از سر نام تو سنگینی القاب افتاد

شهد سرشار شهادت به تو ارزانی باد
آه از این مردن شیرین، دهنم آب افتاد

امشب از هرم نفس‌های اهورایی تو
گرم در دفتر من، این غزل ناب افتاد