ناگهان ديدم سرم آتش گرفت

سوختم

خاکسترم آتش گرفت

چشم واکردم

سکوتم آب شد

چشم بستم

بسترم آتش گرفت

در زدم

کسي اين قفس را وا نکرد

پر زدم

بال و پرم آتش گرفت

از سرم خواب زمستاني پريد

آب در چشم ترم آتش گرفت

حرفي از نام تو آمد بر زبان

دستهايم

دفترم آتش گرفت

ديري ست که از دشنه و دشنام به دورم
من ماهي خو کرده به اين تنگ بلورم

از دوستي دشمن و از دشمني دوست
گهواره ي لذت شده چون ذلت گورم

پرورده ي نازم؛ چه نيازم به پري‌ها؟
حالا که خود ماه در افتاده به تورم

پيشاني ات اي دوست جهان تاب تر از پيش
آيينه ي مصداقم و وابسته ي نورم

نه غوره، نه انگور! شرابم بکن اي عشق!
يا بي نمکم اين همه يا آن همه شورم

اي آينه! هم صحبت من باش که ديري ست
بي سنگ صبور است دل تنگ صبورم

دلم که تنگ مي‌شود نظر به ماه مي‌کنم
درون ماه نيم شب ، تو را نگاه مي‌کنم

به تو که فکر مي‌کنم هواس پرت مي‌شوم
شبانه روز يکسره، من اشتباه مي‌کنم


هزار گونه وسوسه سياه مي‌کند مرا …
بدون هيچ واهمه، فقط گناه مي‌کنم

بهانه گير و عاصي از تو و زمانه مي‌شوم
تمام عمر خويش را فقط تباه مي‌کنم

گرفته تيغ را به دست و مسخ مرگ مي‌شوم
و خون سرخ خويش را خودم مباح مي‌کنم

قلم زبانه مي‌زند هزار بيت لال را…
ومن درون سطر‌ها تو را سياه مي‌کنم

دريغ سهم من فقط درون چاه بودن است
ولي درون چاه هم تو را نگاه مي‌کنم

مي زند باران به شيشه،شيشه اما سرد و سنگين


بي تفاوت،سرد و خاموش شايد از يک غصه غمگين


شيشه در اوج سپيدي خسته از دلواپسي ها


من نشسته گنگ و مبهم مي رسم تا عمق رويا


آسمان همچو دل من خيس خيس از بي وفايي


بر لبم نام تو دارم اي بهار من کجايي؟


تا به کي چون شيشه ماندن در نگاه قاب تقدير


من همه ميل رسيدن دل ولي بسته به زنجير


آمدم تا چشمهايت در دلم عشقي بکارد


تو ولي گفتي که برگرد شيشه احساسي ندارد


مي زند باران هنوز ..آه اين چنين غم در دل کيست؟؟


دست من بر شيشه لغزيد شيشه هم با بغض بگريست

آتش به جانم مي زني هر لحظه با افسونگري

بر پا نکن آشوب و غم اين چند روز آخري

يک روز با من خوبي و يک روز ديگر دشمني

مجنون صحرا ديده را تا کي به دوزخ مي بري

پاييز را آورده اي يکجا برايم ارمغان

آفت زده خشکيده ام ،از شاخه هايم مي پري

پا پيش بگذارم ، من از عمق نگاهت خوانده ام

ته مانده ي اين آبرويم را دوباره مي بري

حسرت به جانم مانده تا يکبار ديگر نيمه شب

آرام با لبخند خود از خواب هايم بگذري

ابري نمانده تا که بر آلام من گريه کند

از من نمانده اين دم آخر به جز خاکستري

آخر بگو بي معرفت با تو چه کردم من مگر

بي وقفه داري مي زني بر زخمهايم خنجري

پس مي دهم تاوان جرمي را نکرده روز و شب

در چشم هايم شرم داري لحظه اي را بنگري ...!

در کنج زندان عاقبت از دست خواهم رفت چون

افسونگري مانند ليلي درس خود را از بري

گهگاه مي‌زند به سرم درد دل کنم
با يک نقطه ثابت تمام روز

«من» بي «تو» مرده‌اي متحرّک تمام شب…
«من» بي «تو» سرد و خسته و ساکت تمام روز…

وقتي تو دل‌خوشي، همه‌ي شهر دل‌خوشند
خوش باش هم به جاي خودت هم به جاي من

تو انعکاسِ من شده‌اي… کوه‌ها هنوز
تکرار مي‌کنند تو را در صداي من

آهسته‌تر! که عشق تو جُرم است، هيچ‌کس
در شهر نيست باخبر از ماجراي من

شايد که اي غريبه تو همزاد با مني
من… تو… چه‌قدر مثل تو هستم! خداي من!!

بي‌تو انديشيده‌ام کمتر به خيلي چيزها


مي‌شوم بي‌اعتنا ديگر به خيلي چيزها


تا چه پيش آيد براي من! نمي‌دانم هنوز…


دوري از تو مي‌شود منجر به خيلي چيزها


غيرمعمولي‌ست رفتار من و شک کرده است


ـ چند روزي مي‌شود ـ مادر به خيلي چيزها


نامه‌هايت، عکس‌هايت، خاطرات کهنه‌ات


مي‌زنند اين‌جا به روحم ضربه، خيلي چيزها

…
هيچ حرفي نيست، دارم کم‌کم عادت مي‌کنم


من به اين افکار زجرآور… به خيلي چيزها


مي‌روم هرچند بعد از تو برايم هيچ‌چيز…


بعدِ من اما تو راحت‌تر به خيلي چيزها…

چگونه رود مي‌رود به سمت بيکرانه‌ها
که ابر گريه مي‌کند براي رودخانه‌ها

پرنده غافل است از اين‌که تندباد مي‌رسد
وگرنه باز هم بنا نمي‌شد آشيانه‌ها

و اين‌چنين که اين‌همه زِ عشق رنج مي‌برند
مرا غمِ تو مي‌کِشد در آتش بهانه‌ها

چراغ و چشمِ آسمان! ستاره‌ها تو، ماه، تو
پس از تو تار مي‌شود شبِ تمامِ خانه‌ها

اگرچه زخم مي‌زني ولي ترا نوشته‌اند
به روي صفحه‌ي دلم خطوطِ تازيانه‌ها

خلاصه بر درختِ دل تو بايد آشيان کني
وگرنه مي‌سپارمش به دست موريانه‌ها

جا ميکني خودت را در مغز استخوانم



طوري که با تو هستم،بي تو نميتوانم...



من با خودم غريبم ،نامم فريب محض است



لفظ قديم پاييز،سبزي پر از خزانم



معناي تازه اي در پس کوچه هاي دستت



مي گيرم و کنارت درگير امتحانم



يک اضطراب بي ميل ، ميخواندم که برگرد



من پاي رفتنم نيست ،تو وصله اي به جانم



در اين دوراهي عشق ،بين تو و رهايي



دل را زدم به دريا، چون باتو در امانم



سردي بهانه اي بود، از ترس بي تو بودن



من با تو داغ داغم ، من با توميتوانم

وقتي دل از نبود تو دلگير مي شود
بي طاقت از زمين و زمان سير مي شود
زل مي زنم به شيشه ي ساعت بدون پلک
انگار پاي عقربه زنجير مي شود
اشکم به روي نامه و پاکت نمي چکد
گويي کوير ديده و تبخير مي شود
در لابه لاي لرزش حيران سايه ها
بد جور رنگ فاصله تفسير مي شود
من اشک مي شوم و تو هم آه مي شوي
با اشک و آه خانه نفس گير مي شود
در عصر دود و صنعت پر ادعاي شهر
ابراز عشق باعث تحقير مي شود
در امتداد جاده ي بي رحم زندگي
عاشق کشي چو درد فراگير مي شود
اي بي خبر- از اين شب پر التهاب من
وقتي که مرگ يک شبه تقدير مي شود
من مي روم و زير لحد خاک مي خورم
بي شک براي بوسه کمي دير مي شود

مرسیییییییییییییی عزییییییییییییییییییییییزم..عید توام مبارک.....---