خیلی سخته عاشق کسی بشی اما اون حتی ندونه درد تو

از چشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سردتو

خیلی سخته زندگیت فنا بشه واسه دیدن یه لبخند رو لباش

واسه گفتن از امید و آرزو تو سیاهی غم انگیز شباش

من نیومدم بگم عاشقتم چون از این حرفا پر گوش همه

اشتباه که می گن گریه مرد رو زخم های تنش یه مرهم

من نیومدم بگم تو هم مثه قصه ها بیا بریم از این دیار

یا که خیلی مهربون یه مدتی واسه من ادای عشقو در بیار

می خوای برنده باشی می دونم به همه می گم ببازن جلو پات

هر چی اسپند به آتیش می کشم تا که چشمت نزنن بشن فدات

تو می خوای پرنده باشی می دونم یه نفس هوای خوشبختی می خوای

خودم آسمون هفتمت می شم تو فقط بگو بگو باهام میای

بای بای

به چشمان پريرويان اين شھر
به صد امید مي بستم نگاھي
مگر يك تن ازين ناآشنايان
مرا بخشد به شھر عشق راھي
به ھر چشمي به امیدي كه اين اوست
نگاه بي قرارم خیره مي ماند
يكي ھم زينھمه نازآفرينان
امیدم را به چشمانم نمي خواند
غريبي بودم و گم كرده راھي
مرا با خود به ھر سويي كشاندند
شنیدم بارھا از رھگذران
كه زير لب مرا ديوانه خواندند
ولي من چشم امیدم نمي خفت
كه مرغي آشیان گم كرده بودم
زھر بام و دري سر مي كشیدم
به ھر بوم و بري پر مي گشودم
امید خسته ام از پاي نشست
نگاه تشنه ام در جستجو بود
در آن ھنگامه ديدار و پرھیز
رسیدم عاقبت آنجا كه او بود
دو تنھا و دو سرگردان دو بي كس
ز خود بیگانه از ھستي رمیده
ازين بي درد مردم رو نھفته
شرنگ نا امیدي ھا چشیده
دل از بي ھمزباني ھا شكسته
تن از نامھرباني ھا فسرده
ز حسرت پاي در دامن كشیده
به خلوت سر به زير بال برده
دو تنھا دو سرگردان دو بي كس
به خلوتگاه جان با ھم نشستند
زباني بي زباني را گشودند
سكوت جاوداني را شكستند
میپرسید اي سبكباران مي پرسید
كه اين ديوانه از خود بدر كیست
چه گويم از كه گويم با كه گويم
كه اين ديوانه را از خود خبر نیست
به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه
به دريايي درافتد بي كرانه
لبي از قطره آبي تر نكرده
خورد از موج وحشي تازيانه
مي پرسد اي سبكباران مپرسید
مرا با عشق او تنھا گذاريد
غريق لطف آن دريا نگاھم
مرا تنھا به اين دريا سپاريد

بوي باران بوي سبزه بوي خاك
شاخه ھاي شسته باران خورده پاك
آسمان آبي و ابر سپید
برگھاي سبز بید
عطر نرگس رقص باد
نغمه شوق پرستو ھاي شاد
خلوت گرم كبوترھاي مست
نرم نرمك مي رسد اينك بھار
خوش به خال روزگارا
خوش به حال چشمه ھا و دشت ھا
خوش به حال دانه ھا و سبزه ھا
خوش به حال غنچه ھاي نیمه باز
خوش به حال دختر میخك كه مي خندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
اي دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگین نمي پوشي به كام
باده رنگین نمي نوشي ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از ان مي كه مي بايد تھي است
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسیم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگیريم از بھار
گر نكويي شیشه غم را به سنگ
ھفت رنگش میشود ھفتاد رنگ