بمون ولی به خاطر غرور خسته ام برو

برو ولی به خاطر دل شکسته ام بمون



به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شکسته ام ولی برو ، بریده ام ولی بیا



چه گیج حرف می زنم ، چه ساده درد می کشم

اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم



چه عاشقانه زیستم چه بی صدا گریستم

چه ساده با تو هستم و چه ساده بی تو نیستم



تو را نفس کشیدم و به گریه با تو ساختم

چه دیر عاشقت شدم چه دیرتر شناختم



تو با منی و بی توأم ببین چه گریه آوره

سکوت کن سکوت کن سکوت حرف آخره



ببین چه سرد و بی صدا ببین چه صاف و ساده ام

گلی که دوست داشتم به دست باد داده ام



بمون که بی تو زندگی تقاص اشتباهمه

عذاب دوست داشتن تلافی گناهمه


از : عبدالجبار کاکایی

در عنفوان جوانی چنان که افتد و دانی با شاهدی(طالبی) سری و سرّی داشتم به حکم آنکه حلقی داشت طیِّبُ الاَدا وَ خَلقی کالبدرِ اذا بَدا.
اتفاقاً به خلاف طبع از وی حرکتی بدیدم که نپسندیدم دامن ازو در کشیدم و مهره برچیدم و گفتم:
بـــرو هــر چــه مــى بــایــدت پــیــش گــیــر ســــر مـــا نـــدارى ســـر خـــویـــش گـــیـــر
شــنــیــدمــش کــه هــمــی‌رفـت و مـی‌گـفـت
شـــب پـــره گــر وصــل آفــتــاب نــخــواهــد رونـــــق بـــــازار آفـــــتـــــاب نــــکــــاهــــد
این بگفت و سفر کرد و پریشانی او در من اثر
اما به شکر و منت باری پس از مدتی باز آمد آن حلق داودی متغیر شده و جمال یوسفی به زیان آمده و بر سیب زنخدانش چون به گردی نشسته و رونق بازار حسنش شکسته متوقع که در کنارش گیرم. کناره گرفتم و گفتم:
آن روز کـــــه خـــــط شـــــاهـــــدت بــــود صــــاحــــب نــــظــــر از نــــظـــر بـــرانـــدی
تــــــازه بــــــهــــــارا ورقــــــت زرد شــــــد دیــــگ مـــنـــه کـــآتـــش مـــا ســـرد شـــد
پــیــش کــســی رو کــه طــلــبــکـار تـسـت نـــاز بـــر آن کـــن کـــه خـــریـــدار تــســت
یـــعـــنـــی از روی نــیــکــوان خــط ســبــز دل عــــشــــاق بــــیــــشــــتــــر جــــویــــد
بــــوســــتــــان تــــو گــــنــــد زاریــــســـت بـــس کـــه بـــر مـــیـــکـــنـــی و مـــیــرویــد
گر دست به جان داشتمی همچو تو بر ریش نــگــذاشــتــمــی تـا بـه قـیـامـت کـه بـر آیـد
جـــواب داد نـــدانـــم چـــه بـــود رویــم را مـگـر بـه مـاتـم حـسـنـم سـیـاه پـوشـیدست