شما اصن بهش توجهی نکنه عزیزم

ای که به غربت این زمان باده کشی عیان، عیان
خون دل است در وطن، جای شراب خوردنم.

دل ز وطن بریده‌ای، راه سفر گزیده‌ای
نیست مرا دلی چو تو، دل نبوَد از آهنم.

گرچه در آب و آتشم، سوزم و گریم و خوشم
گر بوَدم هزارجان، جمله فدای میهنم.

چند تو خوانی‌ام که: «ها! خانه رها کن و بیا!»
نیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنم.

غرب، وطن نمی‌شود، خانه من نمی‌شود
شرقِ کهن نمی‌شود، خانه چرا دگر کنم؟

مهر وطن سرشت من، دوزخ آن بهشت من
روز و شبان و دم به دم، دم ز وطن، وطن زنم.

مياد مياد اگه نياد بازم بايد بياد

از این مقدمه‌ی بدیهیِ بی‌مزه که بگذریم، من خسته‌ام باز. و نه بلدم نه دلم می‌خواهد که آشفتگی‌ها و درد‌ها و خسته‌گی‌هایم را تزیین کنم و در قالب قصه و شعر و داستان و عکس و غیره بدهم دست مردم. چرا بدهم؟ که چی بشود یعنی؟

پ.ن: من تا پنج سال پیش فکر می‌کردم هرگز نمی‌میرم.../

از شـادی پـر گـیرم کـه رسـم بـه فلک
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک

در آسمان‌ها غوغا فکنم
سبو بریزم ساغر شکنم

امشب یک سر شوق و شورم
از ایـن عــالــم گــویی دورم

با ماه و پـرویـن سخنی گویم
وز روی مه خـود اثـری جویـم

جان یابم زین شب‌ها
می کاهم از غم ها

مـاه و زهـره را بــه طرب آرم
از خود بی خبرم
ز شعف دارم
نغمه‌ای بر لب‌ها...

سلامـــــــــ عزیزمــــــــــــ خوبی با تاخیر یلدات مبارک و امیدوارمــــــــ یلدای خوبی را گذرونده باشی و شب یلدا را با شادی یه صبح رسونده باشی

فاصـبر

انّ وعـد اللّـه حق

روم آیه ۶۰