مژده بده ، مژده بده ، يار پسنديد مرا

سايه او گشتم و او برد به خورشيد مرا



جان دل و ديده منم ، گريه خنديده منم

يار پسنديده منم ، يار پسنديد مرا

کعبه منم ، قبله منم ، سوی من آريد نماز

کان صنم قبله نما خم شد و بوسيد مرا



پرتو ديدار خوشش تافته در ديده من

آينه در آينه شد : ديدمش و ديد مرا

آينه خورشيد شود پيش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببين کاينه تابيد مرا



گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک

گوهری خوب نظر آمد و سنجيد مرا

نور چو فواره زند بوسه بر اين باره زند

رشک سليمان نگر و غيرت جمشيد مرا



هر سحر از کاخ کرم چون که فرو می نگرم

بانگ لک الحمد رسد از مه و ناهيد مرا

چون سر زلفش نکشم سر ز هوای رخ او

باش که صد صبح دمد زين شب اميد مرا



پرتو بی پيرهنم ، جان رها کرده تنم

تا نشوم سايه خود باز نبينيد مرا

شمس لنگرودی

آدم ها جنس اشکها را نمی فهمند

فکرشان از دایره محدود "پول" بیرون نمیرود

جا نمی افتد که می شود گاهی برای اشتباهت گریه کنی

نمی فهمند که می توانی دمغ باشی که دل کسی را رنجاندی

نمی دانند که می شود مُرد از درد زخمی که تو به دل کسی گذاشتی

از نظر آدم ها

تنها می توانی برای بی پولی اشک بریزی

می توانی برای پول بیشتر داد بزنی

می توانی برای پول هر کاری کنی

هر کاری که جیبت را گشاد تر کند





آدم های اینجا که اینطوری اند

آنجا را نمی دانم ...

بی نظیره ...!

به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم ..............وگر از من طلبی جان نستیزم نستیزم

قدحی دارم بر کف به خدا تا تو نیایی...................هله تا روز قیامت نه بنوشم نه بریزم

سحرم روی چو ماهت شب من زلف سیاهت....................به خدا بی رخ و زلفت نه بخسبم نه بخیزم

ز جلال تو جلیلم ز دلال تو دلیلم........................که من از نسل خلیلم که در این آتش تیزم

بده آن آب ز کوزه که نه عشقی است دوروزه .....................چو نماز است و چو روزه غم تو واجب و ملزم

به خدا شاخ درختی که ندارد ز تو بختی..........................اگرش آب دهد یم شود او کنده هیزم

بپر ای دل سوی بالا به پر و قوت مولا ........................که در آن صدر معلا چو تویی نیست ملازم

همگان وقت بلاها بستایند خدا را ...........................تو شب و روز مهیا چو فلک جازم و حازم

صفت مفخر تبریز نگویم به تمامت .............................چه کنم رشک نخواهد که من آن غالیه بیزم