نشدم راهي اين چشمه که سيراب شوم
تشنگی خاص‌ترين لذت دنياست رفيق!

بارها تا لب اين چشمه دويده است دلم
آبش اما فقط از دور گواراست رفيق!

اسم آن روز که ناميده‌ای اش روز وصال
در لغتنامه‌ی من «روز مباداست» رفيق!

«نيست در شهر نگاری که دل از ما ببرد»
بنشين شعر بخوان، دور جوان‌هاست رفيق!


سروده بانو انسیه سادات هاشمی

ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد

به کرشمه‌ی عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد

سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد!

نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم
که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد

دگرش چو باز بینی غم دل مگوی «سعدی»
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد

قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

صندلی بگذار و بنشین روبرویم،وقت نیست

حرف ها داریم ، صدها راز مبهم، بیشتر

…

راستش من مرد رؤیایت نبودم هیچوقت

هرچه شادی دیدی از این زندگی ، غم بیشتر



ما دو مرغ عشق، امّا تا همیشه در قفس

ما جدا از هم غم انگیزیم، با هم بیشتر



عمق فنجان هرچه کمتر می شود حس می کنم

عرض ِ میز ِ بینمان انگار کم کم بیشتر



خاطرت باشد ، کسی را خواستی مجنون کنی

زخم قدری بر دلش بگذار، مرهم بیشتر



حیف باید شاعری خوشنام بودم در بهشت

مادرم حوّا مقصّر بود، آدم بیشتر

□

سوخت نصف حرف هایم در گلو…امّا تو را

هرچه می سوزد گلویم دوست دارم بیشتر

بغض داشت .

آه اي صبا چون تو مدهوشم من

خود فراموشم من

خانه بردوشم من خانه بر دوش

من در پي اش کو به کو افتادم

دل به عشقش دادم

حلقه در گوشم من حلقه در گوش

گر در کويش برسي برسان اين پيام مرا

بي چراغ رويت من ندارم ديگر

تاب اين شب هاي سرد و خاموش

هرگز هرگز باور نکنم

عهد و پيمان ما شد فراموش

اي جان من غرق سوداي تو

بي تماشاي تو دل ندارد ذوق گفتگويي

بي جلوه ات آرزو بي حاصل

بي تو در باغ دل خود نرويد سرو آرزويي

شب ها مرغ لب بسته منم دل شکسته منم

تا سحر بيدارم سر به زانو دارم

بر نخيزد از من هاي و هويي

بي تو سير گل را چه کنم

گل ندارد بي تو رنگ و بويي