تاج از فرق فلک برداشتن ،

جاودان آن تاج بر سرداشتن :

در بهشت آرزو ره یافتن،

هر نفس شهدی به ساغر داشتن،

روز در انواع نعمت ها و ناز،

شب بتی چون ماه در بر داشتن ،

صبح از بام جهان چون آفتاب ،

روی گیتی را منور داشتن ،

شامگه چون ماه رویا آفرین،

ناز بر افلاک اختر داشتن،

چون صبا در مزرع سبز فلک،

بال در بال کبوتر داشتن،

حشمت و جاه سلیمانی یافتن،

شوکت و فر سکندر داشتن ،

تا ابد در اوج قدرت زیستن،

ملک هستی را مسخر داشتن،

برتو ارزانی که ما را خوش تر است :

لذت یک لحظه “مادر” داشتن !

سرمست شد نگارم ، بنگر به نرگسانش

مستانه شد حدیثش، پیچیده شد زبانش

گه می فتد ازین سو، گه می فتد از آن سو

آن کس که مست گردد، خود این بُوَد نشانش

چشمش بلای مستان ، ما را ازو مترسان

من مستم و نترسم از چوب شحنگانش*

ای عشق ، الله الله ، سرمست شد شهنشه

برجه ، بگیر زلفش ، درکِش در این میانش

اندیشه ای که آید در دل، ز یار گوید ،

جان بر سرش فشانم پر زر کنم دهانش

آن روی گلستانش و آن بلبل بیانش

و ان شیوه هاش ، یا رب ، تا با کی است آنش ؟

این صورتش بهانه ست ، او نور آسمان است

بگذر ز نقش و صورت ، جانش خوش است ، جانش

دی را بهار بخشد ، شب را نهار بخشد

پس این جهان مرده زنده ست از آن جهانش

«گروهى خدا را با علاقه (به پاداش) پرستش می‌‏كنند، اين عبادت تاجران است. گروهى خدا را از روى ترس عبادت می‌كنند، اين پرستش بردگان است، و گروهى خدا را به خاطر سپاسگزارى و تشـكر از او پرستش می‌‏كنند، اين عبادت آزادمردان و بهترين عبادت است»

ارادت


جای پُستات خالی بود

دختر وارد دانشگاه شد تا بتواند مرد زندگی اش را انتخاب کند. وارد دانشگاه شد برای نشان دادن خود به پسر جوانی که دلبستۀ او شده بود و در اعتراضات دانشجویی شرکت کرد. نتیجۀ اعتراض، دو ترم تعلیق برای او و اخراج پسر از دانشگاه بود.
...................................................

" از بازی عروس و داماد"/ بلقیس سلیمانی

*گفته ی علی اکبر دهخدا در استهزای فرهنگ مردسالار در مقاله "بی غیرت ترین ناس"/ روزنامه حبل المتین/ سال اول/ شماره ۱۰۳/ پنجشنبه ۱۹ رجب ۱۳۲۵/ ص

سلام قشنگه پروفایلت مخصوصن آهنگش ... کیه خوانندش؟؟

خواستم دوباره بگویم مرا با همه شر و شورم ببخش ! می گویم باز . اما این بار تو نادیده بگیر مثل همه آن هایی که تو گفتی و من نادیده گرفتم...

خواستم بگویم من جنبه این همه مهربانی را ندارم ، حاصلش شده این ، شده من. اخمی کن به من لا اقل...

خواستم بگویم ، بس است بخشش تو !! پوست کلفت شده ام .

اما از عقوبت حرف هایم می ترسم ، وای به روزم اگر گوشه چشمی نشان دهی...

پس با همه رو سیاهی ام باز به پیشگاهت آمده ام . این بار هم مرا نران.

جالب بود ؛ زیاد ...