با توام ، با تو ! خدا را ! بزنم یا نزنم ؟

همه ی حرف دلم با تو همین است که " دوست ..."

چه کنم ؟ حرف دلم را بزنم یا نزنم ؟

عهد کردم دگر از قول و غزل دم نزنم

زیر قول دلم آیا بزنم یا نزنم ؟

گفته بودم که به دریا نزنم دل اما

کو دلی تا که به دریا بزنم یا نزنم ؟

از ازل تا به ابد پرسش آدم این است :

دست بر میوه ی حوا بزنم یا نزنم ؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

آل احمد در نامه ها از با عجله نوشتن های دانشور گلایه دارد و در عوض دانشور در سرتاسر نامه هایش اعلام می کند که از قلم محکم و دلنشین جلال حتا در نامه نگاری ها سرمست است. (:

راستش من هیچ وقت این جمله را درک نمی کردم ، لا اقل مساجدی که من دیده بودم شباهتی به خانه ی خدا نداشتند. اغلب مساجد به خانه هایی می ماندند که صاحبش مدتها ست به انجا سر نزده ، فرشهای کهنه و کثیف با رایحه ی جوراب،ساعتهای خاک گرفته و از کار افتاده ،مهرهای شکسته ، جانمازهای نشسته ، خانه ای که بیش از همه پیرزنها و پیرمردها به آنجا سر می زنند، و بیش از همه محل مجلس ختم و روضه و گریه است با خادمینی که مسجد را ملک خودشان می دانند نه خانه ی خدا........

رفتیم توی نمازخانه که آن چاررکعت نماز هول هولکی را بزنیم به کمرمان و برگردیم، داشتند میخواندند از شما. به "یا وجیهاً عند الله" که رسیدند، ذهنم گیر کرد به این "وجیه". یعنی کسی که پیش خدا آبرو دارد، وجهه دارد، اعتبار دارد. اشکم از دم مشکم سرازیر شد، چه قدر حرف است که یک آدمی پیش خدا وجیه باشد. خیلی ها را می شناسیم که در چشم دیگران اعتبار و آبرو دارند، وجهه اجتماعی مثبتی دارند، اما خیلی های کمی هستند که این وجهه شان تا آخر حفظ شود، و تازه دانه های دلشان هم برای همه پیدا نیست. اما پیش خدا آبرو و حیثیت داشتن، آنقدر که بشود گرو گذاشتش برای دیگران، یعنی خیلی، یعنی خیلی خیلی. بی خود نیست که ما این همه غلام شماییم...دلم هوای پاکی تان را کرده...

کام بگیر از روزگار....

البته شاید این هم یک اعتقاد باشه پس به این هم نمی تونم پای بند باشم (ایکون چه شود)....