خیلی قشنگ بود

آمدی وه که چه مشتاق و پریشان بودم

تا برفتی ز برم صورت بی جان بودم

نه فراموشیم از ذکر تو خاموشی بود

که در اندیشه اوصاف تو حیران بودم

بی تو در دامن گلزار نخفتم یک شب

که نه در بادیه ی خارمغیلان بودم

زنده می کرد مرا دم به دم امید وصال

ورنه دور از نظرت کشته هجران بودم

به تولای تو در آتش محنت چو خلیل

گوییا در چمن لاله و ریحان بودم

تا مگر یک نفسم بوی تو آرد دم صبح

همه شب منتظر مرغ سحر خوان بودم

سعدی از جور فراقت همه روز این می گفت

عهد بشکستی و من بر سر پیمان بودم

مـن انـدر خـود نـمـی‌یـابـم کـه روی از دوسـت برتابم

بدار ای دوست دست از من، که طاقت رفت و پایابم

تـنـم فـرسـود و عـقـلـم رفت و عشقم همچنان باقی

و گــر جــانــم دریــغ آیـد، نـه مـشـتـاقـم کـه کـذابـم

مـرا از دنــیــی و عــقــبـی هـمـیـنـم بـود و دیـگـر نـه

کـه پـیـش از رفـتـن از دنـیـا، دمـی بـا دوسـت دریابم

سـر از بـیـچـارگـی گـفـتـم نـهـم شـوریـده در عـالـم

دگــر ره پــای مــی‌بــنــدد وفــای عــهــد اصــحــابـم

نگــفــتــی بــی‌وفــا یــارا، کــه دلـداری کـنــی مـا را

الا ار دســت مـی‌گــیـری بـیـا کـز سـر گـذشـت آبـم

زمـســتــانــســت و بـی بــرگـی بـیـا ای بـاد نـوروزم

بـیــابــانــســت و تــاریــکـی بـیـا ای قـرص مـهـتـابـم

حـیـات سـعـدی آن بـاشـد، کـه بـر خـاک درت مـیرد

دری دیــگـر نـمـی ‌دانـم، مـکـن مـحـروم از ایـن بـابـم

باران گرفت نیزه و قصد مصاف کرد
آتش نشست و خنجر خود را غلاف کرد

گویی که آسمان سر نطقی فصیح داشت
با رعد سرفه‌های گران سینه صاف کرد

تا راز عشق ما به تمامی بیان شود
با آب دیده آتش دل ائتلاف کرد

جایی دگر برای عبادت نیافت عشق
آمد به گرد طایفه‌ی ما طواف کرد

اشراق هر چه گشت ضریحی دگر نیافت
در گوشه‌ای ز مسجد دل اعتکاف کرد

تقصیر عشق بود که خون کرد بی‌شمار
باید به بی‌گناهی دل اعتراف کرد