مـهـربـــــــــــــانـی تـا کی ؟ ...

بـگــــــــــــــذار سـخـت باشم و سـرد !

بــــــــاران کـه بـاریــد ...

چـتـر بـگـیــــــــــــرم و چـکـمـه

خـورشـیـد کـــــــــــه تـابـیـد ...

پـنـجـره ببـندم و تــــــــــــاریـک

اشـک کـه آمـد ...

دسـتـمــــــــــــــالـی بـردارم و خـشـک

دل کـه رفـت ...

نـیـشخـنـدی بـزنــــــــــــم و سـوت !!! ....

ولــــــــــی ...

آیا ، میشود اینگونه بـــــــــاشم ؟!! ...

يك...
دو....
سه....
چندين و چند
...هر چقدر مي شمارم خوابم نمي برد
من اين ستاره هاي خيالي را
كه از سقف اتاقم
تا بينهايت خاطرات تو جاري است
....
يادش بخير
وقتي بودي
نيازي به شمردن ستاره ها نبود
اصلا يادم نيست
ستاره اي بود يا نبود
هر چه بود شيرين بود
حتي بي خوابي بدون شمردن ستاره ها.

گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید.انزمان که خبر مرگ مرا از کسی میشنوی ...روی تورا.کاشکی میدیدم
من دیوونه این شعرم. ممنون ازینکه یاداوریش کردی برام