اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرسه می زنم


در خیال گاه گاه تو !


چرا پرنده نشدم من ؟


تا خیال دور تو را


همیشه همراهی کنم ؟!


چقدر مجال هست


تا بر لحظه های من بباری ؟!

آنقدر ادامه ات میدهم ٬

تا در من نفوذ کنی . . .


آنقدر به این احساس دخیل های ِ شیرین میبندم ٬

تا مثل ِ سیب های ِ درختمان ٬

خسته شود ٬

و ناگهان مثل ِ یک اتفاق ٬

بیفتد . .

ذوق وکردییییییییم