اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرد بارانی...

دل خسته ام ز تکرار

از شعر های بی بار

از جمله های خالی

از واژه های هربار



از قلب های بیزار

از شکوه های هر یار

از دیدن زندگی

از توی حلقه ی دار



از آجر و از دیوار

از هر چه سیم خاردار

از آشیان قمری

بالای چوبه ی دار



از جستجوی دیروز

که مانده زیر آوار

نفرتی نیست توی قلبم ، اما مشته دو تا دستام

نه تو فکر بخششم ، نه تو فکر انتقام

روی سینه ی منه ، دست سرد اتهام

یکی از ستاره می گفت ، از شب و بارون ریز ریز

نه ستاره شد تو شبهام ، نه یه هم پرسه تو پاییز

یه نفر دیروزم برد ، یه نفر رویام دزدید

یه نفر به آرزوهام ، به تموم قصه خندید

سقوط بی نطیر ، غم نارنجی برگ

یه نسیم هرزه گرد ، درک حس سرد مرگ

از شب این شهر میگذرم