حادثه یعنی
تو باشی؛
شاعرها بهترین شعرهای عمرشان را بگویند!

ترانه هایت را نیمه شب از تنم برندار

؟؟؟/

Nice.....

از خانه بیرون می‌زنم، در زیر ِ باران
تا بفکنم، در کوچه‌ای، بی‌صبری‌ام را
بردارم از دوش این گلیم ِ ابری‌ام را.

تا چشم چشمایی کند
ابر است و باران
بارانی از آن بی‌شکیبان،
سوگواران.

از کوچه برمی‌گردم و این ابر ِ بی‌صبر
با گام من، همراه من، ره می‌سپارد
در خویش می‌گریم شگفتا:‌ «این چه جادوست
ابری که خاموشانه بر ابری ببارد»
.
.
.
شفیعی کدکنی

از صبح مانده ام

چگونه تو را لای

کلمات جای دهم



نمی دانستم که تو

تمام شعر های منی

کشف تو



میلاد شاعر