اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

+++

بـیـــا و قـدم بــردار در هــوای بارانی نگـاهــــم
تــــــــــــا خالی شـود قـلـبــم
از دلـتـنـگی هـا
تا آفـتـابـی شـود
بیا...
الــــهه ی نـور
مـن بـاز هـم پـشـت ایـن پـنجـره هـا چـشـم بـــراه
تـــــــــــــوام
بـیـا کـه ایـن جـریـان ساده ی گـریه هـایم
تــرا صدا میکند
فــریاد میــزند
بیا ...

امیدوارم
فردا
آفتاب از مشرق اتاقم طلوع کند
امیدوارم

اما باور کن تمام این خنده های تلخ
به اندازه ی تبسم دیدارهایمان نمی ارزد
به تبسم پشت میز کافه
به تبسم خداحافظی هامان
این خنده ها به هیچ نمی ارزد

از این لحظه های بی لبخند
دیگر چه فرق میکند بودنم
من می روم با قلم هایم قایقی بسازم
مگر چه می شود که نام مرا کسی بخاطر نیاورد؟
یا اصلا نداند که کدام شاعر دلشکار
از *بــــانـــو* افسانه ای ساخت ؟
من که خوب می دانم
پسرک بازیگوش
با شعرهایم موشکی خواهد ساخت
و آنرا به باد خواهد داد
دیگر چه فرق میکند بروی کاغذها
چه بنویسم
دلم را ، دردم را
تــــرا ...