اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سختی اینجا ب نبودن بی دلیلتان در

سوته دلم.....

شمع هایم خاموشند...

هر روز تا سرحدّ مرگ میروم...

هرگاه می‌روی
زود است
باز که می‌گردی
چقدر دیر آمده‌ای
و در نبودت من و دلتنگی بی‌سر و صدا کُشتی می‌گیریم
قصه‌ی مدال‌های طلای آویخته به دیوار اتاقم همین است.

پشت دیوار خانه‌ات
همیشه من نشسته‌ام
با آن آواز
که شب‌ها می‌خوانم
تا خوب بخوابی عزیزم
و روز که می‌شود
سلام
صبحت به خیر عزیزم.

یکدم بدون تو مرا می‌کشد
هرچند هرشب به خانه‌ات بازمی‌گردی
و من هرروز
تا تو را باز می‌بینم
معجزه‌ای‌ام برای فرزانگان
تا ببینند
بگریند
و ایمان بیاورند
که قیامت اگر چون تو قیامت باشد
مردگان هم چون من زنده خواهند شد.