اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شاید باورش سخت باشد

کسی که می رفت دنیایم شود

ازش یه ابهام باقی موند

همه چیزش محو شد

بــانــو ...

گذشتن
این سهم من بود
از عشق
تو هم بگذر
بگذار قلمم را کنار بگذارم
این بار شروع کنم
نوشتن را با عشق
اما
خدا کند که ...
نه نفرین نمیکنم
خدا کند که تو مثل من اسیر نشوی

دارم دق می کنم ....

بیا تا ترا باز هم بنویسم
به نام زیبایت
غزل بانو ...

++