اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نخ به نخ سیگار برگم را
پیک به پیک مشروب تلخم را

ورق به ورق قرصهای خوابم را

آه به آه تمام دردم را

به گلویم سپرده ام

گلویی که پر از درد و بغض است

به این امید که شاید

بتوانم زودتر راه نفس کشیدنم را سد کنم

داغونم....

یه وقتایی باید رفت اونم با پای خودت...

پاکت می کنم..

عکسشودزدیدن

وقتی معادله وجودم پر ازمجهول شدومن از همه مجهولتر...