اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خیلی خسته ام ،

راهی جز تنها ماندن ندارم !

هیچ پژواکی نیست صدای قدم هایم را

به سکوت ویرانی من گوش کن

دریا ارام است…

و خبری نیست از امواج طولانی بی فکر

همه خوابیده اند

ای کاش شب بود

انگاه بیداریشان را باور نمی کردم

و قایقی را که می اید و دل می برد

و می گذرد بدون تأمل

که چرا هیچ قایق دیگری در دریا نیست

که چقدر تنها شده است

چرا بغضم را فرو دهم؟ چرا؟

بخاطر سنگ های اسمانی

یا تابلوی نقاشی گرانقیمت در موزه ی فرانسه

یا بخاطر سهراب و اشعارش

بخاطر هیچ کدام زندگی نمی کنم

بخاطر هیچ کدام هم نمی میرم

بغض من می خواهد ازاد باشد

خداحافظ پنجره ی من

که تنها تو به حرف های دل خسته ام گوش می دهی

خداحافظ ستاره ای که هرگز نورت را ندیدم

وخداحافظ ای اشک های بی گناه

من رفتم می روم جایز نیست

می روم تا پیدا کنم ان حقیقتی را که مرا باز می گرداند …شاید!

شاید تو ندانی دستی را که در دستم بود …هرگز باور نکردم

و صدایش را

غبار جاده ها را چه کسی انکار کرد

و ندانسته گفت و ندانسته خندید و ندانسته رفت

که هنوز زیر سنگینی نگاه هوس امیزش بیدار شده و به خواب می روم

و چه کسی گفت که مرگ را دوست ندارد

در حالی که مرده بود

نگاه می کنی به من
برفی که بر موهایم باریده
راه تمام آشنایی ها را بسته است
انگشتانم استخوانی تر از آن شده اند
که نوازشی را یادت بیاورند
و تمام این سال ها
آنقدر میان خطوط موازی دفترم
دست به عصا راه رفته ام
که بردن نامت کمر واژه هایم را خواهد شکست