اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وانگار


یک داستان دیگر


آغاز میشود.....

من زنی را می شناسم که از خواب هایم ، به من نزدیک تر است!

همچون چای سرد
که نگاهش کرده باشی ساعات
طولانی
و ننوشیده باشی.

وقتی

عاشقی

نبود....

عین

خیالتم


نیس....

کاش میشد
خون ِ رگان ِ خود را
من

قطره

قطره

قطره

بگریم ...



بگذار هیچ‌کس نداند،
هیچ‌کس!
و از میان همه‌ی خدایان،
خدائی
جز فراموشی

بر این همه رنج آگاه نگردد ! ...

قهوه

تلخ

ماند...

قدری،قلمی نوشتنم باید

کم و بیش حرفی خواستم،حدیثی

قالب "دوستتان دارم"

"ممنونمتان"

حوصله ای و عمری البته

باشد اگر میگویم شه نامه را...

پاییزتان پرتقالی و لبهایتان هلالِ ماه و دلهایتان شاد و آرام