اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

می خواهم برایت بنویسم. اما مانده ام که از چه چیز و از چه کسی بنویسم؟

از تو که بی رحمانه مرا تنها گذاشتی یا از خودم که چون تک درختی در کویر خشک،
مجبور به زیستن هستم.

از تو بنویسم که قلبت از سنگ بود یا از خودم که شیشه ای بی حفاظ بودم؟
از چه بنویسم؟

از دلم که شکستی، یا از نگاه غریبه ات که با نگاهم آشنا شد؟

ابتدا رام شد، آشنا شد و سپس رشته مهر گسست و رفت و ناپیدا شد.

از چه بنویسم؟
از قلبی که مرا نخواست یا قبلی که تو را خواست؟

شاید هم اگر در دادگاه عشق محاکمه بشویم،
دادستان تو را مقصر نداند و بر زود باوری قلب من که تو را بی ریا و مهربان انگاشت اتهام بزند.

شاید از اینکه زود دل بسته شدم و از همه ی وابستگی ها بریدم تا تو را داشته باشم
به نوعی گناهکاری شناخته شدم.

نه!نه! شاید هم گناه را به گردن چشمان تو بگذارند که هیچ وقت مرا ندید،
یا ندیده گرفت چون از انتخابش پشیمان شده بود. عشقم را حلال کردم تا جان تو را آزاد کنم.

که شاید دوری موجب دوستی بیشترمان بشود و تو معنای ((دوست داشتن))را درک کنی…
امّا هیهات…. که تو آن را در قلبت حس نکردی و معنایش را ندانستی…
از من بریدی و از این آشیان پریدی…

((ای کاش هیچ گاه نگاهمان با هم آشنا نشده بود…
ای کاش هرگز ندیده بودمت و دل به تو دل شکن نمی بستم.
ای کاش از همان ابتدا، بی وفایی و ریا کاری تو را باور داشتم انتظار باز آمدنت،
بهانه ای برای های های گریه های شبانه ام شد و علتی برای چشم به راه دوختن
و از آتش غم سوختن و دیده به درد دوختم… ))

امّا امشب می نویسم تا تو بدانی که دیگر با یادآوری اولین دیدارمان چشمانم پر از اشک نمی شود.
چون بی رحمی آن قلب سنگین را باور دارم.

امشب دیگر اجازه نخواهم داد که قدم به حریم خواب ها و رویاهایم بگذاری…
چون این بار، ((من)) اینطور خواسته ام، هر چند که علت رفتن تو را نمی دانم
و علت پا گذاشتن روی تمام حرفهایت را…

باور کن…

که دیگر باور نخواهم کرد عشق را… دیگر باور نمی کنم محبت را…
و اگر باز گردی به تو نیز ثابت خواهم کرد…

نه این راه به آخر می رسد....و نه این ناتمامی من شبی تمام می شود ..

نه ، نمی خواهم فاتح قلعه های پولادی و قله های بلند باشم .... و نمی خواهم

نامم را به بهانه بیاورند ... و دلم را خوش کنم که روی تکه کاغذی یا روی جلد کتابی و

یا در افسانه ای قدیمی جاودانه شده ام ...

نه دلم نمی خواهد اصلا نامی یا نشانی یا حرفی و حدیثی از من جایی جلوه کند ...

و یا به انگشت نشانم دهند که بله ، این "همان کس " است.... نه اینها را نمی خواهم!

و در میان این همه حجم نخواستن هایم ، خواستن هایی هست که تو میدانی...

نشانی مرا از دلت بپرس...نشانی مرا تو میدانی ...

در میان این حجم نخواستن هایم ، یک خواسته هست که میدانم ناتمام میشود ..

تنها می خواهم لحظه ای یادم کنی و نه این راه تمام میشود و نه این خواسته ی

ناتمام ، تمام ....!

گفته بودی که:چرا محو تماشای منی
اینقدر مات که یکدم مژه برهم نزنی
-مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود
ناز چشم تو به قدر مژه برهم زدنی!!
***
ای عشق شکسته‌ایم٬مشکن ما را!
این‌گونه به خاک ره میفکن ما را
ما در تو به چشم دوستی می‌بینیم
ای دوست!مبین به چشم دشمن ما را!
***
گریان به کنج خلوت دل میبرم پناه
آیا رسد به گوش خدا ناله‌های من؟!
در خویش می‌گریزم و فریاد میزنم
یار مرا به من برسان٬ای خدای من!!
***
بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت ای چشمه‌ی شراب
بیمار خنده‌های توام٬ بیشتر بخند
خورشید آرزوی منی٬گرم‌تر بتاب
***
این فریدون هم جدآ شاعر محشری بوده‌ها!!خدا بیامرزدش.