اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تو، قد می کشی، و سایه ها آب می روند؛

" درد "
جوانمردِ لاغری ست
در گودی ی دلم که پشت به
هیچ نامردِ بی دردی نمی کند!!

گوش ها
-همه - پرده دارند
چشم ها،
مردمک،
مردم با هوش اما
عزلت، گزیده اند!

دلنوشته ای از طاهر فرجاد....