اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنوز هم

وقتي به آن روزيهاي زلالمان نزديک مي شوم،

باران مي ايد!

آشنا بود صدا یش مثل هوا با تن برگ...

در نیست
راه نیست
شب نیست
ماه نیست
نه روز و نه آفتاب
ما بیرون زمان ایستاده ایم
با دشنه تلخی در گرده هایمان
هیچکس با هیچکس سخن نمی گوید
که خاموشی به هزار زبان در سخن است
در مردگان خویش نظر می بندیم با طرح خنده ای
و نوبت خود را انتظار می کشیم
بی هیچ خنده ای

پس این ها همه اسمش زندگی است....
دلتنگی ها ،
دلخوشی ها ،
ثانیه ها ،
دقیقه ها....

زندگی سبز نخواهد شد...تا شما ،ای مردم سر افسار گل میخک را به در باغچه ی خانه ی خود می بندید

گناهِ من شاید این بود

که ایمانم

در گروِ آتشی بود، موعود

جانی نه، که خیالی بدان دل خوش دارم

در این کره خاکی


خود را در جنگلی دلگیر یافته ام


که هیچ نشانی نیست !


هیچ نشانی که راهی راست بر من بنمایاند


روز ها را میگذرانم تا به خوشبختی برسم


غافل از آن که خوشبختی روزهایی بود که گذرانده ام...

نیستی
و این فقط کمی عجیب است
گیرم که دیگر به یک سیگار پُک نمی‌زنیم
و در قوری لب پَر
چای دم نمی‌کنیم
یا روی کاناپه‌ی زوار در رفته‌ات لم نمی‌دهیم
که رویا ببافیم
گیرم که عصرهای جمعه از همیشه دلگیرترند
و شهر
از همیشه سردتر
خالی­تر

گیرم که دلتنگ تمام هم آغوشی‌هایمان
و ملافه‌های چروک خورده­ایم
این‌ همه بوسه که در چمدان جا نمی‌شود

شيطون شدي عليرضا

شگفتااااااااااااااااااااااا

اون وقت مثل جنتی بهمون میگن فسیل