اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

گرفته و دلگیرم

و دلم هوای همان باغ پاییزی را کرده

- هوای دوستی را -

ساده می گویم

روزها به قدر قرن ها میبارم

ولی دریغ از ذره ای سبک باری

نفسهای عمیق ارامم نمیکند

و صدای باران دلداریم نمیدهد

آسمان دلش نسوخت برای پاهای برهنه

برای من ،

تو

برای دوستی دیرنیه مان...

مرسی.... روزی شما بشه ایشالا

در این بالا نفسم لرزید...

فانوس شهر از دستم افتاد ...

و من در بیراه ی کوچه پس کوچه ها تنها ماندم...

کاش می شد خوشه ای از تنهاییه شهر را بچینم....

شاید سطر دلتنگی در کتاب زندگی تنها حقیقت این شهر باشد

تمــــام بدنم درد می کند از دلتنگی...

جرعه ای صبر می خواهم....

نکند نفس هایم کم بیاورند.....

چرا این بغض رهایی نمی یابد...؟؟؟

بغضی که هر لحظه کنار خاطـــرات پلک های خون آلودت....

زخمیه روزگـــار شده است...

که شبیه دست های آن روزم... رنگ ســـرخ غــروب رنگ پریده ای رابه خود گرفته ...

که در انتظار دو رکـــعـــت گــریـــه مانده است...

......کـــاش آســـمـــان......

دمی از بارانش را به چشمانم می فروخت..

بیش از این آسمان.......

دریـــــا..... و شـــــب....

آرام آرام دلم را به میانی از این وسعت بیکران می رسانم....

من می مانم و موج های مسافربه ساحل.... و دمی از حرف هایی که آرامش دریا را

در این ستاره باران آسمان نیاز شده است....

کبوترها بارها
سر زده اند
به دلم
و به شاعرانه هایم
نوک می زنند
و ابرها
که یار شفیق چشمانم شده اند
و درختان که سایه مهربانیم هستند
نگاه کن
کنار این پنجره
به خاطر تو
همه عاشقم شده اند

فقط دوست دارم،که بفهمی...

اینک:

وقت عبور عطر تن توست