بـانــــــــو ...
بغـض هــــا را گاهـى بایــــد قـــــورت داد ...
عاشقانـه هــــا را از پنجـــــره تـُــــف کـــــرد ...
و درهـــــا را به روىِ همـــــه بســــت ...
بــــاور کـــــــن ...
گاهـــــى " هیـــچکــس " ارزشِِ دچــــار شـدن را نـــــدارد ......

به یاد آوردنت ،‌
هــــــــر روز درد آورتــــــــرین شکل فــــــــرامــــوشــــــــی است .
.دست ، فـرامـوش نمـی کــند ...
می دانـی ؟
حـافــظه ی نــوازش ، از جـنس ِ حـــرارت اسـت...

پیداست از گلاب سرشکم که من چو گل
یک روز خنده کردم و عمـــــــری گریستم
طی شد دو بیست سالم وانگارکن دویست
چون بخت وکام نیست چه سود از دویستم؟
گوهرشنـــــاس نیست در این شهر شهریار
من در صف خــزف چه بگویم که چیستم ؟

روشن میشیم تا آخرش میسوزیم و بعد خاموش میشیم و دیگه هیچ وقت روشن نمیشیم

بینمت . . .

گونه هایت خیس اســـت . . .

باز با این رفیق نابابت . . .

نامش چی بود؟

هان!

باران . . .

باز با “باران” قدم زدی ؟

هزار بار گفتم باران رفیق خوبی نیست برای تنهایی ها . . .

همدم خوبی نیست برای درد ها . . .

فقط دلتنگی هایت را خیس و خیس و خیس تر میکنــــــد . . .