اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باي باي تو

گاه می اندیشم ، چنان هم مهم نیست اگر هیچ از دنیا نداشته باشم ، همین مرا بس که کوچه ای داشته باشم و باران . . . و انسان هایی در زندگیم باشند که زلال تر از باران هستند....

چی چی چربو چیلی اونوقت یه کم به فکر سلامتی باشین مرسی شادی

salam
che zood

نوش جان..حالا چی هست؟

اگر میشد دلتنگی را نوشت .....

در پناه حق کیانا

یلدا زجر آورترین شب دنیاست

سلام ..دنبال میشید

سلام عليرضا جان

قدّم را بلند می‌کنم
می‌کشم خودم را بالا
روی پنجه‌هایم به تو برسم؛
چشمانت اندیشه‌ی هزارسال، باکرگی‌ام را
پشت آلاچیق مستی‌هامان
بارور می‌کند
آغاز می‌شویم در فوران تکرارهای بی‌هویت
- سریع-
که نه وقت،حرمتمان نگهداشته
نه اعتبار مکان،در بیکرانگی‌هامان شریک شده

تو پشت به من
در انتظار تماس‌های مکرر تاریخ
در پیچ و خم آینه‌هایی که بسته‌ای به زن‌های روحم
دنبال هویتی می‌گردی گم شده در من ...

راز کدام قبیله
در پهنای صورتم رویید؟
که تو آفتاب را
پشت کوه‌هایی دیدی که من نیستم ...

می‌کشم خودم را بالا
رخ به رخ
برای خنده‌ات سبز می‌شوم
و در دلم
زمزمه می‌کنم
تو اولین و آخرینی
من ...