اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

خدایا به فرشتگانت بسپار در لحظه لحظه
نیایش خویش“دوستان مرا از یاد نبرند

حاجتي نيست كه آزار دهد كس ما را
اينكه زنداني خاكيم همين بس ما را

در خانه پدری هنوز هم ابرها می آیند

میبارند

وباز باران مرا به یاد درخت پیر و خشک پدر می اندازد

اما از وقتی پدر رخت بست و مادر بسیار پیش تر از او

هنوز سراغ عشق را میگیرم

شما آن را ندیده اید....؟

سرم را بر سینه ات می گذارم

صدای قلبت آبستن امید فرداهاست

و من از پس دریای نگاهت طلوع را به نظاره نشسته ام

چرا به دادم نميرسي ؟ ؟ ؟
منم ... ،
تشنه ي سراب چشمانت
تا تو نگاهم كني ،

قلـــــــــــــب مــــــــن، فقــــــــط جـــــای توســــــــت...

تو نیامدی!!!

من زخم های تنهایی ام را



در نمکدان میریزمـ..



مطمئن هستم



یک روز طعم گس این زخم را حس خواهی کرد..