اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

عطر خنده هاي تو

بر صورتم جاريست

مي قاپم

در نور پاييزي

دست هاي گرسنه ات را

و

مي رقصم

روزاني را

كه نديده ام

هرگز!

شبانه

مي زنم

به درياي دلواپسي

با رنگ قرمز موهاي تو!

يادت نرود

مرا سوت بزني
در گرگ و ميش سحر!

این روز ها دعا که می کنم

می رود بالا و بالا

و دنگ می خورد به سقف

و تالاپی می افتد روی زمین

و قل می خورد جلوی پاهایم...!

اما وقتی رنگ آبی تو روی بوم ریخت

وخطوط مبهم نقاشی شکل گرفت

شکل آسمان توی ذهن زندانی ام تداعی شد

دست هایم از شوق لرزید

مشق تو خط خورد

تمام بوم های گذشته سوخت

و من دوباره نقاش شدم...

در خت من می شوی؟!

روزی که می توان امید بست به آمدنش

روزی که دور نیست...
روزی که دیر نیست!

بی شک آن روز که ارغوانی تر شدم

خواهی چید مرا

از میان شاخه های در هم تاک...

خوب می دانم.

از تماس با ما براشون پیام بذاری زودتر کارت راه میفته

من،هیچ کاره ام.

شیشه های ابری را کنار می زنم

تو قدم می زنی

در امتداد اقاقیا های برهنه،صف کشیده،تا پشت دیوار ها...

سکوت در من

مثل صدای ساز در عمق شب

نفوذ میکند...