اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدای خشک صندلی مرا به خود می آورد.....

عطر زخم شقیقه اش گویی، بوی تاریخ رنج انسان است

کاسه‌های گرسنه می آیند، کودکانی یتیم و بغض آلود...

روزی بر سرت....

امابگذار بنويسم.

چند فانوس روشن از آسمان برايت آورده ام با چند خواب كه تعبيرنشد!

از مصیبت دروغین تقسیم نان ...

حالا

دیدن تو

بهانه خوبی است

برای همه خوبی ها...!

جمعه ها

به خاطر خدا تعطيل است

در انتظاريوسف ...

كه بيرون بيايد...

از چاهي كه كنده ايم

بیچاره پدرم

نمیدانست

آدم سایه مرگ است

روی زمین

و بعد سیزده رکعت از نماز

سروها

شمالی ترین ستاره را

سجده می کنند.

به

گلوی چکاوکان

بریده در

سایه ی

سایه ی سایه ی خدا !