اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

الله اکبر....

نیم نگاهی کن

بر من....

زیر آسمان

زیر آسمان خزر

بی کس وتنها...

چمدانم را بستی

در آخرین ایستگاه دنبالر


قطار سوت میکشد....

باید بروم ....

این زخمه دست کیست که بر تار می زند... تار دلم گسیخت!

همیشه هشدار می دن که:


اتفاق یه بار میفته

اما امشب به این نتیجه رسیدم که

برای من

دوباره

سه باره

چه بهار خاکستری ایه هاااااااا

کدوم کانال

گاه با ننوشتن می نویسم !

نوشته هایی سفید...

تو از روی همین برگه های سفید

مرا خواهی خواند

می دانم



من اما "در گوشه ی همیشگی شعرم"

به صبوری ثانیه ها می اندیشم

و همخوابگی انتظار و درد

و زایش طفل کوچک تنهایی...

دنبال واژه ام !

واژگانی سپید

از آبشخور زلال اندیشه ی تو ....



جاری شو بر سیاهی این صفحه...

اگر نه

واژگانت را به من وام ده !

بی تو

عقربه ی ساعت

نمی پرد ؛

می خزد !

آفتاب ؟!

نشانی مان را فراموش کرده ای؟؟؟