اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعر چشمانت را از من مگیر

من با نگاه تو شاعر شدم

یه وقتا آدم زندگی ایش خیلی غمناک میشه...

دستهایت را زیر تنهاییم ستون کن…

نمـــــــیدانم چرا بهار ِ امسال

اینقدر لرزه و پس لرزه دارد !

این روزها حرفهایم بوی ناشکری میدهند

اما تو

به حساب تنهایی و درد دل بگذار.....

دلهره ی از دست دادن پر رنگ تر است ...

باز مادر به بهانه ی روسری اش



در چشمهای پدر



پرسه می زند!!