اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعر من رنگ چشاته...

مرا زیر تن پوشت بگیر

برای قدم زدن

درسایۀ برگ های سرخ و طلائی

زیر نور چراغ های خیابان

هیچ رؤیائی

به پای بیداریم با تو

نمی رسد

خواب ها

فقط خودشان را

اذیّت می کنند !

چشم هایم

خانه به دوش عطر تو

بی زخمۀ دستانت

به سازی شکسته می مانم

با هزاران هزار ترانۀ زخمی

در سکوت لب هایم !

این روزها

با قلم موی دست تو

و آبرنگ چشمانت

بر تکّه های آسمان

رؤیا می کشم

و در بازار باران می فروشم

اگر آمدی

زیر رنگین کمان

کنار خیالت نشسته ام

دیگر

هیچ عابری نمی داند

آنچه بر گونه ام می دود

دانۀ اشک ست

یا انعکاس پنجره

در چشمانم

نگاهت..

بوی سیب می دهد

کمی از بهشت

برایم بگو

چشم هایت !

آه چشم هایت !

من خودم را به خواب می زدم

تو می آمدی

و به من جرأت دیدن می دادی

تا بدانم رؤیای من

برای داشتنت

باید از خواب بیدار شوم !

درود بر مهربانان...