اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در حریم لب هایت

با تو می شود باغچه را فهمید

دست ها را پر از باران کرد

می شود نشست

پای خاطرات ماهُ پنجره

یا غیبت شمعدانی

پشت سر شب بوها

با تو آدمی می شوم

که دوست دارم ببینمش !

تو را که می بینم

جویباری می شوم

پر از دسته گل هائی

که دلم آب می دهد

برای تو !

همه تخصیرا گردنِ گلپریِ صدف جون :*