رخسار گندمگون خورشید ها ، در دستان فراموشی ست

بی بهانه مهربان.....

سارا به نظرت یه روز از دیدشون کاربر عادی میشویم

نـــه اینجــوری نمیشــه واجبـ شُــد ی ِِســر به ساحلِ خــزرِتون بزنـم!
مرسـی بینظیـر بود 

چه زیبا

همیشه غمت را پنهان می کنی
از تنگناهای زندگیست
دمی بنشین
نفسی تازه کن
بار این غم را به دوش من بسپار
آبی بنوش

آرام
و
آهسته
اشعه های گندمگون خورشید
می نوازد
چشمانم را
آب می شود
اشک های یخ بسته ای
که در پی شعشعه های خیال توست
آرام
و
آهسته...

میمیرم...

تو همچنان مبهمی...

امپراطور اقیانوس هم باشی ....میشکنی....