اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بیچاره میش ها که در آغوش هوا

هم خانۀ گرگ ها شده اند!

و بیچاره تر گرگ ها ؛

که همیشه

نقشِ بدِ قصه را دارند

ای کاش هوایت را نمی کردم!

لرزان ترم از بید سر کوچه ی مان



باریده بروی عاشقانه ایم تگرگ

حاله امشب من . . .
لایک . . .

[لینک]

بوسه یعنی عشقه من , با من بمان . . .

دانشمندان یک ابر میکرو باتری ساخته اند که 1000برابر قویتر از باتری های لیتیوم است و می تواند تلفن همراه را در کمتر از یک ثانیه شارژ کند.
به گزارش دیلی میل، تلفن های هوشمند اکنون پیچیده تر از پیش هستند ولی باتری های آنان دارای تکنولوژی قدیمی است .
دانشمندان دانشگاه ایلینویز موفق شده اند قویترین میکروباتری های موجود را بسازند که قدرت آنها 1000برابر قویتر از باتری های لیتیومی موجود است .
به این ترتیب دانشمندان زمینه را برای شارژ تلفن های هوشمند در عرض یک ثانیه هموار کرده اند.
این ابر میکرو باتری همانند همه باتری ها دارای دو مولفه« آند» و« کاتد » است.
باتری های تلفن همراه به دلیل طول عمر نسبتا کوتاه باتری معمولا موجب ناراحتی کاربران می شود.
محققان با استفاده از یک کاتد جدید که سریع شارژ می شود موفق به ساخت یک آند شدند که خود را با آن کاتد سریع تطبیق می دهد و به این ترتیب روش جدیدی برای تعامل میان دو مولفه در مقیاس کوچک ابداع شده است . با استفاده از این روش محققان یک باتری کامل با عملکرد فوق العاده ساخته اند.
با این قدرت بالا، باتری ها می توانند سنسورها و سیگنال های رادیویی را 30 برابر سریعتر پخش کنند.
با استفاده از این روش یک تلفن همراه به نازکی کارت شناسایی را می توان در کمتر از یک ثانیه شارژ کرد.

کسی است که به ما می‏گوید:
کوه با نخستین سنگ آغاز می‏شود،
و انسان با نخستین رنج …

چه زیباست
پرواز پرستوی آشیانه به دوش
در وسعت ناشناس آسمان


و چقدر زیباست
صدای جغدی ناشناس
که ققنوس را می جوید

من مرغ آشيان به دوش شبي بي ستاره ام

امروز شکسته ام بی تو

بغض روزهای نبونت را

دلتنگم

در قاب خالی پنجره

به تماشای عبور ،

عبور جمعیتی شتابان در گذر

بی هیچ ترانه و

زیر باران با چتر .

خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

شوق پرواز مجازی بالهای استعاری

لحظه های کاغذی را ، روز و شب تکرار کردن

خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین ، پله های رو به پایین

سقفهای سرد و سنگین ، آسمانهای اجاری

با نگاهی سر شکسته ، چشمهایی پینه بسته

خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

عصر جدولهای خالی ، پارکهای این حوالی

پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

رونوشت روزها را ، روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام ، با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی ، باد خواهد برد باری

روی میز خالی من ، صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیتها ، نامی از ما یادگاری