اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صدایت پرترانه ست




صدایت ، های های عاشقانه ست




مرهم این جان خسته ست .




صدایم کن




به نجوا و اشاره

بوی نان تازه می آید ،



بوی گرمای مطبوع خانه ،



بوی شادیهای کوچک کودکانه .



این سوی من



تکیه بر سرمای تنهایی



خسته از روزمرگیها

هنوز هم گیجم ،



حجم حضور ناگهانت آنقدر عظیم بود



که مرا به بودنم امیدوار کرده ،



به دست باد سپرده ام ،



آن بغضهای بی ثمر و



آن تلخی ناگوار ثانیه ها را



در امتداد باور بودنت !



لمس گرم صدایت ،



چه شرمگین ساخته این حد و مرز جغرافیای جهان را !

منحرف

شيطون شدي عليرضا

این پست تکراریه

صدایم کن



به شیوه ی سکوت ،



به سَبک ِ تلنگر باد



بر پنجره ها ،



به مهربانی



سایه با آفتاب ،



به رسم نوازش ِ مهتاب بر گیسوی ِ تنهایی .



صدایم کن ...



که در بی انتهاترین نقطه ی ازدحام فریاد



کم آورده ام

نبض شعرهایم

در رگهای دریایی ست

که آسمان را ، در آغوش کشیده

و من

با تن پوش آبی

در انتظار یک تپش

که به بندر رساند

این کشتی شکسته را .

میخواهم دور شوم



از تمام بودنها ،



بگذرم ، از تمام پلهایی



که با نسیمی فرو خواهند ریخت !