اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این درختان بی ریشه



فرزندان کدام پاییزند



که اینگونه بهار را



به سوگ نشانده اند .

تقدیراواین بود:تصویری ازیک مرددرقاب تنهایی

وتن به تن بیستون از بی تیشه فرهادگریست...

در سرابی که غزل عریان بود...

من مسافر بودم

يه صورتي هم آمد

نه کتی ...من کجام عصبیه رفیق....

از راه گوش.. چشم هایم را کور کردی........