اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سنجاق می شوم به موهایت

دقیق مثل تو

سنجاق آشفتگی هایم

گره زده دلش را

به حریر فولادی جاده ی هشتم

توان رفتن از ما می گریزد....

از بندرگاه



تا شرجیِ جنگل های شمال



هیچ گپ و گفتی، افاقه نکرد!



اینگونه بود



رها کردنمان در آخرین ایستگاه:



هیچ اتوبوسی برای رفتن



نبود!

قصه ی بی رنج زیستن...

در آشوب دلم

سران فتنه اند

چشمانت !

خواب ها تمام می شوند

تو امّا رؤیای بی انقضای منی !

اینجا خیالت

بی وقفه می بارد

آفتابی شو

که خاطر باران

پر از رنگین کمان یاد توست

من هرشب بوسه هایم را

زیر بالشم می ریزم

و پلک هایم را

می گذارم روی *هیچ وقت

که بی تو برخیزم